ျမင္ခဲ့ဖူးေသာ ဇါတ္လမ္းတစ္ပုဒ္

မိုးစက္တို႕ၾကား လမ္းေလွ်ာက္ေနမိတဲ့ ႏွလံုးသားက ဒီအခ်ိန္ထိ………အိမ္ျပန္ဖို႕သတိမရမိေသးဘူး

ဒီသဘာ၀ေလာကၾကီးထဲ တစ္ေယာက္ထဲထြက္လာခဲ့မိတာ အေဖာ္မပါ အေပါင္းမပါနဲ႕……………..ေနပူမိုးရြာ တစ္ေယာက္တည္း ေလွ်ာက္လွမ္းရင္း အထီးက်န္ခဲ့တာ ေတာ္ေတာ္ၾကာျပီ…………

ဒီခ်စ္ျခင္းႏွစ္ခုဆံုဆည္းဖို႕ တြန္းအားတစ္ခုလိုခ်င္မိတယ္

ညေနက ငါအျပင္ခဏလမ္းေလွ်ာက္ထြက္ၾကည့္မိတာ စြယ္ေတာ္ပန္းတစ္ခ်ိဳ႕ ငိုတ္ေနတာငါေတြ႕ခဲ့တယ္။ “နင္ေကာ မနက္ကေနညေနထိ ဆိုင္ထိုင္ရတာ တစ္ေယာက္တည္းဆိုေတာ့ ငိုတ္ေနျပီလား” ငါသတိတရ ေတြးမိလိုက္ေသးတယ္။ လက္ဖက္ရည္ေသာက္ျပီးျပန္လာေတာ့ ကုကၠိဳလ္ရြက္ေတြ ေျခကုန္လက္ပန္းက်ေနတဲ့ပံုနဲ႕ ေျခပစ္လက္ပစ္ကို အိပ္ေမာက်လို႕။ “နင္ေကာ အိမ္အလုပ္ေတြနဲ႕ မအားမလပ္ အနားမယူရေသးဘူးလား“ ငါေတြးမိျပန္တယ္။ ငါအိပ္စက္ဖို႕ ကုတင္ေပၚလွဲခ်မိျပီး မ်က္လံုးကိုမွိတ္လိုက္စဥ္မွာပဲ “ဒီအခ်ိန္ နင္စားရင္းေတြ ျဖည့္ေနတုန္းပဲ” လို႕ ေတြးမိျပန္တယ္ဟာ။

သူလည္းေလ ေလာကီသားေပမို႕

သူလည္းေလ ေလာကီသားေပမို႕

ကြန္ကရစ္ခင္းထားသည့္ သည္လမ္းမေဘးဝယ္ အလ်ား ေျခာက္ေပ၊ အနံ ရွစ္ေပသာက်ယ္ေသာ အိမ္ခန္းငယ္ေလးမ်ားတန္းစီေနသည္။ ထိုအိမ္ခန္းငယ္ေလးမ်ားေရွ႕တြင္ေတာ့ ကေလးငယ္မ်ားဝိုင္းဖြဲ႕ကာ ကစားလ်က္။ တစ္ေသာင္းရွစ္ေထာင္ဆိုေသာ ပမာဏက အေတာ္ပင္ ေဈးသင့္ေသာ္ျငား သူတို႕ မိသားစုေလးအတြက္ေတာ့ အိပ္စရာေနရာသီးသန္႕သာျဖစ္လိမ့္မည္။ မီးဖိုေခ်ာင္ရယ္လို႕လည္း သီးသီးသန္႕သန္႕ရွိမည္မဟုတ္။

“မေအးနဲ႕ တိုင္ပင္လိုက္ဦးမယ္ ကိုသန္း နည္းနည္းအခန္းက်ယ္တာရွိရင္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေျပာဦးေနာ္”

“ေအးပါကြာ အခုက ေတြ႕တဲ့အခန္းပဲျပထားေသးတာ မင္း အခ်ိန္ရေသးတယ္မလား ငါ နည္းနည္းဆက္ရွာလိုက္မယ္”

ကိုသန္း ေျပာစကားကို သူေခါင္းညိတ္ျပလိုက္ရင္း

“ေရွ႔လ ဆယ့္ငါးရက္မွာေတာ့ မျဖစ္မေန ေျပာင္းရမွာဆိုေတာ့ ဒီလထဲမွာ နည္းနည္းၾကိဳးစားျပီး ရွာေပးပါဗ်ာေနာ္ ဒီနားပါတ္ဝန္းက်င္နဲ႕ နီးတာေလးေပါ့ ဒါမွ သားလည္း ေက်ာင္းတက္ရတာ လြယ္ေအာင္”

“ေအးေအး ငါ သြားေတာ့မယ္ ဒီနားေလး တစ္ခ်က္လွည့္ၾကည့္လိုက္ဦးမယ္”

 ေျပာေျပာဆိုဆိုႏွင့္ ခပ္သုတ္သုတ္ထြက္သြားေသာ ကိုသန္းေနာက္ေက်ာကို ၾကည့္မိရင္း သူတို႕ ဒီလို အလုပ္ကို ရွာေဖြေနလို႕သာ ပြဲခ ျမိဳးျမိဳးျမတ္ျမတ္ရတာပဲ ဟု ေတြးလိုက္မိသည္။

ေမွ်ာ္လင့္ျခင္း

“ပန္းကေလးမ်ား ပြင့္ေတာ့မည္

ဖူးတံဝင့္လို႕ခ်ီ

ေနျခည္မွာ ေရႊရည္ေလာင္း

ငါတို႕စာသင္ေက်ာင္း”

မပီကလာ အသံေလးမ်ားႏွင့္ လက္ပိုက္ကာ ကဗ်ာဆိုေနၾကသည္မွာ အသံေလးမ်ား မညီ႕တညီျဖစ္ေနေသာ္လည္း နားဝင္ပီယံရွိလွသည္။ ထိုအသံေလးမ်ားေက်ာ္၍ ေနာက္အခန္းသို႕ဝင္လိုက္ခ်ိန္ဝယ္ ကေလးမ်ားက ဆရာမေရွ႕ စာအံေနသည္ကို ေတြ႕ရသည္။

သူမကိုေခၚေဆာင္လာသည့္ ဆရာမႏွင့္ စာသင္ေနသည့္ ဆရာမတို႕ စကားေျပာေနစဥ္ ကေလးမ်ားဘက္လွည့္ၾကည့္မိေတာ့ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရျပန္သည္။ ေက်ာင္းစိမ္းအသစ္မေျပာႏွင့္။ အျဖဴအစိမ္းဝတ္လာသည့္ ဦးေရက လက္ခ်ိဳးေရ၍ပင္ရသည္။ ထိုေရာင္စံုကာလာဝတ္ဆင္သည့္ ကေလးမ်ားတြင္လည္း အသစ္မဆိုထားႏွင့္။ အေရာင္ခပ္လတ္လတ္ဝတ္ထားသည့္ကေလးဦေရမွာလည္း ဆယ္ဦးပင္ မျပည့္ခ်င္။ တူညီသည့္အရာကေတာ့ ကေလးတို႕၏ မ်က္ႏွာေလးမ်ားသည္ သနပ္ခါးကိုယ္စီလိမ္းထားၾကျပီး တစ္စံုတစ္ရာကို ေမွ်ာ္လင့္ေနဟန္ရွိသည္။

............. ခ်စ္တယ္

.........ခ်စ္တယ္

အလြမ္းတဲ့လား

ၾကည့္ေလရာေနရာတိုင္း

သူ႕ပံံုရိပ္သာေပၚလို႕

ၾကားေလသမွ် အသံဟာလည္း

သူ႕စကားသံ

ဝန္ခံလိုက္ပါတယ္..

သံေယာဇဥ္ကို မရည္ရြယ္ပါပဲ ရိုက္ခ်ိဳးခဲ့မိျပီ..လို႕

အျဖဴေပၚကို အနက္စြန္းမိခဲ့တဲ့

ရင္ခြင္ဦးက ေစာင့္လိုၾကိဳေနမယ္

ရင္ခြင္ဦးက ေစာင့္လိုၾကိဳေနမယ္

(၁)

“မင္းဟာက မယားၾကီးမရွိပဲ မယားငယ္ ထားေနရတဲ့ကိန္းပါ့လား ေဝလင္းရာ တကယ္လက္ထပ္ယူလို႕လည္းမရပဲနဲ႕”

ကိုေက်ာ္လိႈင့္စကားေၾကာင့္ ရင္ထဲမွာ အင့္ခနဲ။ ကိုယ့္အေပၚေကာင္းေစခ်င္သည့္ ေစတနာႏွင့္ နာေအာင္ေျပာေနတာမွန္းသိေတာ့လည္း ျပန္ေျပာရခက္သားပင္။ ဒါေပသိ ဘာမ်ားတက္ႏိုင္ဦးမွာလဲ။ အခ်စ္ဆိုတာကို မခံစားဖူးသည့္ အသစ္စက္စက္ႏွလံုးသားေလးက ဝါ့ကိုသာ တြယ္တာေနမိတာကိုး။ မခ်ိျပံဳးေလးႏွင့္သာ ကိုေက်ာ္လိႈင့္အား ျပံဳးျပလိုက္မိသည္။

သို႕ေသာ္ ေသခ်ာေနသည္ကေတာ့ သည္ေန႕သည္ခ်ိန္ထိ ဝါႏွင့္ ေတြ႕ဆံုခြင့္ရရွိခဲ့ျခင္းအေပၚ သူ ေနာင္တမရရွိေသးပါေလ။ ဝါႏွင့္ေတြ႕ခြင့္ရခဲ့သည္ကလည္း ကိုေက်ာ္လိႈင့္ေက်းဇူးပါေၾကာင့္ပင္။

…………….

ငါးခံုးမတစ္ေကာင္ေၾကာင့္ တစ္ေလွလံုးမပုပ္ႏိုင္ပါ

ငါးခံုးမတစ္ေကာင္ေၾကာင့္ တစ္ေလွလံုးမပုပ္ႏိုင္ပါ

အိမ္အျပန္လမ္းေရာက္တာေတာင္ ဇာတ္မင္းသားဖိုးခ်စ္၏ အကေကာင္းပံုတို႕က မေပ်ာက္ႏိုင္ေသး။ ပရိသတ္အေပၚ တေလးတစားဆက္ဆံပံုတို႕ကလည္း တကူးတကျပဳလုပ္ေနဟန္မတူ။ ဇာတ္စင္ေပၚဝယ္ လူရႊင္ေတာ္တို႕ကို ဒူးေထာင္ေပါင္ကား မထိုင္မိေစရန္ ခဏခဏသတိေပးပံုကလည္း ပရိသတ္ပင္သတိထားမိေစသည္အထိ။

ဖိုးခ်စ္ အက ဘယ္ေလာက္ေကာင္းေကာင္း ရင္ထဲဝယ္ လိပ္ခဲတည္းလည္းျဖစ္ေနေသာ ခံစားမႈကျဖင့္မေပ်ာက္ႏိုင္ေသး။

မယံုခ်င္ပါ

မယံုခ်င္ပါ



မေန႔ညက ရုပ္ျမင္သံၾကားမွလာသည့္ ဇါတ္လမ္းကိုပင္ ျပီးဆံုးေအာင္မၾကည့္ႏုိင္ပဲ ေစာစီးစြာ အိပ္ယာဝင္ခဲ့၍ထင့္။ မနက္ေျခာက္နာရီထိုးလုလုဝယ္ အိပ္ယာမွႏိုးထလာသည္။ အခါတိုင္းတုန္းကေတာ့ ညစဥ္ တစ္နာရီေက်ာ္မွအိမ္၍ မနက္တိုင္း ခုႏွစ္နာရီခြဲမွ ထျဖစ္သည္ေလ။ ေစာေစာစီးစီးႏိုးမွေတာ့ ဆိုင္ဖြင့္ဦးမွပါ ဟု ေတြးကာ တံခါးဖြင့္ဖို႕ရာ လက္လွမ္းလိုက္မိခ်ိန္ဝယ္ ျမင္လိုက္ရသည့္ျမင္ကြင္းေၾကာင့္ ရင္ဝယ္ ထိတ္ခနဲ။ အို…ဟု ႏႈတ္ခမ္းဖ်ားမွပင္ မခ်ိတင္ကဲ သနားစိတ္လြန္ကဲကာ တိုးဖြဖြေလးလြင့္ထြက္သြားသလိုလို။

ကူညီျခင္းသည္ လာဘ္တစ္ပါး ဟု ဆိုရာဝယ္

ျမန္မာႏိုင္ငံ၊ ျမန္မာလူမ်ိဳးဟု ဆိုလိုက္သည္ႏွင့္ တိုင္းတပါးလူမ်ိဳးျခားတို႕ သိၾကသည္မွာ ကူညီရိုင္းပင္းတတ္ေသာ၊ ေဖာ္ေဖာ္ေရြေရြႏွင့္ ရိုးသားေသာ ႏိုင္ငံလူမ်ိိဳးဟူ၍။ ယခုေတာ့ ဤအစဥ္အလာသည္ ေပ်ာက္ကြယ္မည့္ အႏၱရာယ္ႏွင့္ ၾကံဳေနေခ်ျပီ။ ျမန္မာႏိုင္ငံ ျမန္မာလူမ်ိဳးတို႕၏ ခ်စ္စဖြယ္ ကူညီယိုင္းပင္းတတ္သည့္ ဓေလ့ကား ခ်ိဳးႏွိမ္ဖ်က္ဆီးျခင္းခံေနရေပျပီ။

သည္ဓေလ့ေလး ရွင္သန္ဖို႕ရာ ဘယ္လိုလူေတြ ေဖါက္ထြက္ႏိုင္မည္လဲ။ အရာအားလံုးသည္ ေဘာင္အတြင္းကသာ လႈပ္ရွားခြင့္ရွိၾကသည္ တဲ့ေလ။

……..

ေနပူက်ဲတဲ ေအာက္ ပူက်စ္ေနေသာ ကတၱရာလမ္းမထက္ စက္ဘီးတစ္စီးလဲေနသလို လူတစ္ေယာက္လည္း ေသြးမ်ားစြာႏွင့္ လဲေလ်ာင္းလ်က္။

“ဟဲ့ အသက္ေတာ့ ရွိေသးတယ္ ဟဲ့”

ႏွစ္သစ္မွာ ဝဋ္ကၽြတ္ျပီ

“ေဟး..အပ်ိဳၾကီး ဘယ္ေတာ့ စားရမွာလဲေဟး”

ေဘးအိမ္မွ ဗလြတ္ရႊတ္တြ ေနတတ္ေလ့ရွိေသာ၊ သူမကိုဆို အျမဲေနာက္ေလ့ရွိေသာ ဦးလွဘူး။

“ဘယ္ေတာ့မွ စားရဘူးဗ်ိဳ႕..ေမွ်ာ္မေနနဲ႕ေတာ့ ဦးလွဗူးသမီးမဂၤလာေဆာင္ေရာက္ရင္သာ အျပတ္အသတ္ေကၽြးဖို႕စဥ္းစားထား”

“ဟားဟား..ငါ့သမီးက ခုမွ ဆယ္ႏွစ္ရွိေသးလို႕ဟ..ေတာ္ၾကာညည္းရွာထားသမွ် ဘုန္းၾကီးစားသြားမွာစိုးလို႕ေမးတာပါဟာ..စိတ္မဆိုးပါနဲ႕”

ကဲ ျပီးကေရာ။ ဘုန္းၾကီးစားသြားမွာ စိုးလို႕တဲ့။ ငါေနာ္။ မ်က္ေစာင္းေတြ ပစ္ထိုးျပီး ထြက္လာလိုက္ေတာ့သည္။ ေအာ္လည္းေအာ္ေပးခဲ့လိုက္ေသးသည္။

“ကမၻာလဆန္းတစ္ရက္ေန႕ဗ်ိဳ႕..ကမၻာလဆန္းတစ္ရက္ေန႕”

အျပစ္ရွိသလား ခ်စ္ျခင္းငယ္

ညေနခင္း ေရာက္လာျပီဆိုေတာ့သြားေနက်ေနရာေလးတစ္ခုကိုသြားဖို႕ စိတ္ကမခိုင္းရပါပဲႏွင့္ လူက ျပင္ေနေခ်ျပီ။
… အျမဲထိုင္ေနက် လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေလး။ တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ႏွင့္………..။
ဆိုင္နံမည္က ”အသည္းကြဲဆည္းဆာ” တဲ့။ ဘာေတြဘယ္လိုတိုက္ဆိုင္ေနလဲေတာ့မသိပါဘူး။ အဲဒီမွာ ထိုင္တဲ့ လူငယ္ေတြမ်ားေပမဲ့ ကိုယ့္အေတြးနဲ႕ကိုယ္သာ။ ေဟးလား၀ါးလားမရွိ။ ငါး…..ပတ္မယ္ ေျခာက္…..တစ္လံုးအပိုင္မရွိ။ ၀ုန္းဒိုင္းက်ဲေနတဲ့ ဗြီဒီယိုဆိုတာမရွိ။ အသည္းကြဲသီခ်င္းေအးတစ္ခ်ိဳ႕နဲ႕ လိမၼာပါးနပ္ေသာ၊ ယဥ္ေက်းပ်ဴငွာေသာ စားပြဲထိုးေလးေတြရွိသည္။ နံရံတစ္ခ်ိဳ႕မွာ အျမစ္တြယ္ေနတတ္ေသာ အသိေပးဆံုးမစာမ်ားမရွိ။ ဆံုးမစာကပ္စရာမလိုေအာင္ကို ဒီဆိုင္ေလးက ေအးျငိမ္းျငိမ္သက္ေနသလို အလြမ္းေရာင္သမ္းေနသည္ကိုက ဒီဆိုင္ေလးရဲ႕ အက်င့္ပဲျဖစ္မည္ထင္ပါသည္။
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ဒီဆိုင္ေလးကိုႏွစ္သက္သည္။ ညေနတိုင္း ဒီဆိုင္ေလးမွာ က်ဆိမ့္တစ္ခြက္ရယ္၊ Vegas တစ္လိပ္ရယ္က တစ္ေန႕တာရဲ႕ ရသလိုျဖစ္ေနေခ်ျပီ။ ေနာက္…………….စာအုပ္တစ္အုပ္ရယ္။
ေဘးနားမွာ လာေမးသည့္ကေလးငယ္ကို က်ဆိမ့္တစ္ခြက္၊ Vegas တစ္ပြဲ ဟုမွာလိုက္ခ်ိန္ဝယ္ မ်က္၀န္းေထာင့္စြန္းမွာ အလင္းငယ္တစ္ခ်ိဳ႕ျဖတ္ေျပးသြားသည္။

မတူညီ

သူ ေနာက္တစ္ခ်က္ ထပ္ပစ္လိုက္သည္။ ဘာသံမွ မၾကားရ။ အသံတိတ္ေျပာင္း တပ္ထား၍ ျဖစ္သည္။ သူခ်ိန္ရြယ္လိုက္ေသာ သစ္သီးကလည္း ေအာက္ကိုျပဳတ္က်မလာ။ သူ႕ကိုလာေခၚေသာ ေကာင္ေလးထံမွ ေလွာင္ျပံဳးတစ္ခ်က္ေတြ႕လိုက္ရသည္။ ဘာရယ္ညာရယ္မဟုက္ ေကာင္ေလးရွိန္သြားမလားရယ္လို႕ ေသနတ္ပစ္ျပလိုက္တာ က်ည္ဆံႏွစ္ခုသာ ကုန္သြားသည္။ မွန္လည္းမမွန္။ အရွက္ထပ္ကြဲမွာ စိုးေသာေၾကာင့္ေကာ၊ က်ည္ဆံ ကုန္မွာ စိုးတာေၾကာင့္ေကာ ေသနတ္ကို ခါးၾကားျပန္ထိုးလိုက္ျပီး ေကာင္ေလးကို ေမးဆက္ျပလိုက္သည္။ အေရွ႕မွ လမ္းျပ..ဟူေသာသေဘာျဖင့္။ သစ္ပင္ေအာက္ေရာက္ေတာ့ သူခဏရပ္ခိုင္းလိုက္သည္။ ျပီး သစ္ပင္ေပၚတက္၍ အေစာနက ေသနပ္ျဖင့္ ပစ္တုန္းက က်မလာေသာ သစ္သီးကို အားပါးတရ ခူးယူဆြဲျဖဲပစ္လိုက္သည္။ ျပီးေနာက္ ခရီးဆက္လိုက္သည္။

………….

ေက်နပ္ျပံဳးႏွင့္ ငိုမိသည္

“ဆံပင္ျဖဴရွာေပးရင္ မုန္႕ဖိုးေပးမယ္”

ဦးၾကီးေအာင္ ေျပာလိုက္သည့္စကားေၾကာင့္ ရင္ထဲ အနည္းငယ္ မ်က္သြားသည္။ သို႕ေသာ္ အေမက ျပန္မလာေသး။ အေမ့အစ္မျဖစ္သူ ၾကီးၾကီးႏွင့္ ခဏေနဟု ေျပာကာ အေမ ရန္ကုန္သြားသည္မွာ တစ္ပတ္ပင္ၾကာျမင့္ေခ်ျပီ။ ၾကီးၾကီးက သူ ဥပုသ္ ေစာင့္သည့္ရက္ဆို ထမင္းမခ်က္။ သည္ေတာ့ ပိုက္ဆံရွိမွ အဆာေျပမုန္႕ဝယ္စားရမည္ေလ။ မ်က္ႏွာကို အခ်ိဳဆံုးျပံဳးလိုက္ရင္း

“တစ္ပင္ကိုဘယ္ေလာက္ေပးမွာလဲ ဦးၾကီးေအာင္ရ ”

ခပ္ျပံဳးျပံဳးသာေမးလိုက္ရေသာ္လည္း ရင္ထဲမွာေတာ့ ေအာင့္ခနဲ။ သူမ သည္ အသက္ တစ္ဆယ့္ႏွစ္ႏွစ္ရွိျပီ ဆိုေတာ့လည္း အေၾကာင္းအရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို အေတာ္အတန္ သိပါျပီေလ။ သူမ တို႕မိသားစုကို အထည္ၾကီးပ်က္ မိသားစုဟု ပါတ္ဝန္းက်င္မွ ေခၚၾကသည္ကိုလည္း သိပါသည္။ ဟိုးအရင္ကဆိုလွ်င္ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား က သူမ ကိုေတြ႕လွ်င္ ခ်စ္စရာေလးဟု ေျပာရင္း မုန္႕ေတြ ဇြတ္အတင္းေကၽြးတတ္ၾကသည္ေလ။ ခုမ်ားေတာ့ အေဖကလည္း ရန္ကုန္ကို အလုပ္ေၾကာင့္ ေျပာင္းရျပီး အေမကလည္း လိုက္သြားသည့္အခ်ိန္မ်ိဳးမွာေတာ့ မုန္႕ေကၽြးမည့္သူမ်ားလည္း မရွိေတာ့။

“တစ္ပင္ကို ႏွစ္က်ပ္ေပးမယ္ မိေအးေရ.. ႏႈတ္သာႏႈတ္ေပး.. နက္ေနတဲ့ ဆံပင္ေတာ့ မႏႈတ္မိေစနဲ႕ေပါ့.. ဟုတ္လား”

ေခါင္းညိတ္မိရင္း စိတ္တြက္ႏွင့္ တြက္လိုက္မိသည္က အသုပ္တစ္ပြဲရွစ္က်ပ္ ဆိုေတာ့ ေလးပင္ေလာက္ႏႈတ္ရင္ကို အဆာေျပ စားလို႕ရျပီ ဟု။ မနက္ခင္းတစ္နပ္ပဲ စားရေသးသည္ေလ။ အေဒၚက ဥပုသ္ေန႕ဆိုေတာ့  မနက္စာခ်က္ျပီးတည္းက ထမင္းထပ္မခ်က္ေတာ့။ တူဝရီးႏွစ္ေယာက္စာ တစ္နပ္စာသာခ်က္ထားသည္ေလ။

ဦးၾကီးေအာင္ ႏႈတ္ခမ္းမွ ေက်နပ္ျပံဳးကို မျမင္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္မိရင္း ဆံပင္ျဖဴႏႈတ္ရန္ ဦးၾကီးေအာင္ေခါင္းကို ဘီးႏွင့္ ဖီးလိုက္သည္။

အေမရယ္ ျမန္ျမန္ ျပန္လာပါေတာ့…။ ဒီမွာ သမီးကိုၾကည့္ပါဦး စိတ္ထဲမွ တိုင္တည္ေရရြတ္သံကို အေမ ၾကားပါေစေလ။

……………

ၾကိဳးေလးသံုးေခ်ာင္း

“အေမ သား အေမနဲ႕ ရြာကို ျပန္လိုက္လို႕ မရဘူးလားဟင္”

“ဟဲ့ ဒီမွာ အလုပ္ လုပ္ရပါမယ္ဆိုကာမွ… အငယ္ေလး နင္ ငါ့ကို ရုတ္ရုတ္ ရုတ္ရုတ္ ေတာ့ မလုပ္နဲ႕ေနာ္ နင့္အစ္ကို ႏွစ္ေယာက္လံုးလည္း ဒီဆိုင္မွာရွိတယ္ ဘာေၾကာက္ေနတာတုန္း”

အေမႏွင့္ ညီျဖစ္သူ ၏ တီးတိုးစကားဆိုေနသံေၾကာင့္ ေအာင္ဝင္း ဝင္ေျပာလိုက္မိသည္။

ေမတၱာေရာင္ျပန္

ေမတၱာေရာင္ျပန္

“အဲ့ဒီအခ်ိန္တုန္းက ငါသိတာ တစ္ခုတည္းပဲ..သူ႕ကိုပဲၾကည့္ေနခ်င္တယ္ သူ႕မ်က္ႏွာေလး ညိႈးသြားမွာ ငါေၾကာက္ေနတယ္”

သူငယ္ခ်င္းမ်ား၏ ခပ္ေလွာင္ေလွာင္အၾကည့္ကို သိပါလ်က္ သူ ဂရုမစိုက္ႏိုင္ပါ။ သူ႕ရင္တြင္းေဝဒနာတို႕ ဖြင့္ဟမွ သူ အနည္းငယ္ ေနသာထိုင္သာရွိလိမ့္မည္။

“ေနပါဦး..ငါေမးပါရေစဦး မင္းက သူ႕ကို ျမင္ျမင္ခ်င္းခ်စ္သြားတာလား”

ေအာင္သြင့္ အေမးကို ေခါင္းခါျပမိရင္း

“မဟုတ္ဘူး.. သူ႕ကို ငါသိတာ ႏွစ္ခ်ီေနျပီ တစ္ခါမွ စကားလည္း မေျပာခဲ့ဖူးဘူး အဲ့ဒီေန႕က..အဲ့ဒီေန႕က သူ ငါ့ကို အံ့ၾသတၾကီး ေျပာလိုက္ပံုေလး အရမ္းခ်စ္ဖို႕ေကာင္းတာပဲ”

ေအာင္သြင္ႏွင့္ ရဲေနာင္တို႕ တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာတစ္ေယာက္ၾကည့္ျဖစ္မိေခ်ျပီ။

“အခ်စ္ဆိုတဲ့ ခံစားခ်က္ၾကီး ျဖစ္သြားေလာက္ေအာင္ထိလား.. ဘာေျပာလိုက္လို႕လဲ”

ရဲေနာင္ အေမးစကားေၾကာင့္ သူျပံဳးမိရင္း ထိုအျဖစ္အပ်က္ေလးကို ျပန္လည္ တမ္းတၾကည့္မိလိုက္သည္။

……..