Saturday, 24 December 2011

ႏွစ္သစ္မွာ ဝဋ္ကၽြတ္ျပီ


“ေဟး..အပ်ိဳၾကီး ဘယ္ေတာ့ စားရမွာလဲေဟး”

ေဘးအိမ္မွ ဗလြတ္ရႊတ္တြ ေနတတ္ေလ့ရွိေသာ၊ သူမကိုဆို အျမဲေနာက္ေလ့ရွိေသာ ဦးလွဘူး။

“ဘယ္ေတာ့မွ စားရဘူးဗ်ိဳ႕..ေမွ်ာ္မေနနဲ႕ေတာ့ ဦးလွဗူးသမီးမဂၤလာေဆာင္ေရာက္ရင္သာ အျပတ္အသတ္ေကၽြးဖို႕စဥ္းစားထား”
“ဟားဟား..ငါ့သမီးက ခုမွ ဆယ္ႏွစ္ရွိေသးလို႕ဟ..ေတာ္ၾကာညည္းရွာထားသမွ် ဘုန္းၾကီးစားသြားမွာစိုးလို႕ေမးတာပါဟာ..စိတ္မဆိုးပါနဲ႕”

ကဲ ျပီးကေရာ။ ဘုန္းၾကီးစားသြားမွာ စိုးလို႕တဲ့။ ငါေနာ္။ မ်က္ေစာင္းေတြ ပစ္ထိုးျပီး ထြက္လာလိုက္ေတာ့သည္။ ေအာ္လည္းေအာ္ေပးခဲ့လိုက္ေသးသည္။

“ကမၻာလဆန္းတစ္ရက္ေန႕ဗ်ိဳ႕..ကမၻာလဆန္းတစ္ရက္ေန႕”

Friday, 23 December 2011

အျပစ္ရွိသလား ခ်စ္ျခင္းငယ္

ညေနခင္း ေရာက္လာျပီဆိုေတာ့သြားေနက်ေနရာေလးတစ္ခုကိုသြားဖို႕ စိတ္ကမခိုင္းရပါပဲႏွင့္ လူက ျပင္ေနေခ်ျပီ။
… အျမဲထိုင္ေနက် လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေလး။ တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ႏွင့္………..။
ဆိုင္နံမည္က ”အသည္းကြဲဆည္းဆာ” တဲ့။ ဘာေတြဘယ္လိုတိုက္ဆိုင္ေနလဲေတာ့မသိပါဘူး။ အဲဒီမွာ ထိုင္တဲ့ လူငယ္ေတြမ်ားေပမဲ့ ကိုယ့္အေတြးနဲ႕ကိုယ္သာ။ ေဟးလား၀ါးလားမရွိ။ ငါး…..ပတ္မယ္ ေျခာက္…..တစ္လံုးအပိုင္မရွိ။ ၀ုန္းဒိုင္းက်ဲေနတဲ့ ဗြီဒီယိုဆိုတာမရွိ။ အသည္းကြဲသီခ်င္းေအးတစ္ခ်ိဳ႕နဲ႕ လိမၼာပါးနပ္ေသာ၊ ယဥ္ေက်းပ်ဴငွာေသာ စားပြဲထိုးေလးေတြရွိသည္။ နံရံတစ္ခ်ိဳ႕မွာ အျမစ္တြယ္ေနတတ္ေသာ အသိေပးဆံုးမစာမ်ားမရွိ။ ဆံုးမစာကပ္စရာမလိုေအာင္ကို ဒီဆိုင္ေလးက ေအးျငိမ္းျငိမ္သက္ေနသလို အလြမ္းေရာင္သမ္းေနသည္ကိုက ဒီဆိုင္ေလးရဲ႕ အက်င့္ပဲျဖစ္မည္ထင္ပါသည္။
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ဒီဆိုင္ေလးကိုႏွစ္သက္သည္။ ညေနတိုင္း ဒီဆိုင္ေလးမွာ က်ဆိမ့္တစ္ခြက္ရယ္၊ Vegas တစ္လိပ္ရယ္က တစ္ေန႕တာရဲ႕ ရသလိုျဖစ္ေနေခ်ျပီ။ ေနာက္…………….စာအုပ္တစ္အုပ္ရယ္။
ေဘးနားမွာ လာေမးသည့္ကေလးငယ္ကို က်ဆိမ့္တစ္ခြက္၊ Vegas တစ္ပြဲ ဟုမွာလိုက္ခ်ိန္ဝယ္ မ်က္၀န္းေထာင့္စြန္းမွာ အလင္းငယ္တစ္ခ်ိဳ႕ျဖတ္ေျပးသြားသည္။

Sunday, 11 December 2011

မတူညီ


သူ ေနာက္တစ္ခ်က္ ထပ္ပစ္လိုက္သည္။ ဘာသံမွ မၾကားရ။ အသံတိတ္ေျပာင္း တပ္ထား၍ ျဖစ္သည္။ သူခ်ိန္ရြယ္လိုက္ေသာ သစ္သီးကလည္း ေအာက္ကိုျပဳတ္က်မလာ။ သူ႕ကိုလာေခၚေသာ ေကာင္ေလးထံမွ ေလွာင္ျပံဳးတစ္ခ်က္ေတြ႕လိုက္ရသည္။ ဘာရယ္ညာရယ္မဟုက္ ေကာင္ေလးရွိန္သြားမလားရယ္လို႕ ေသနတ္ပစ္ျပလိုက္တာ က်ည္ဆံႏွစ္ခုသာ ကုန္သြားသည္။ မွန္လည္းမမွန္။ အရွက္ထပ္ကြဲမွာ စိုးေသာေၾကာင့္ေကာ၊ က်ည္ဆံ ကုန္မွာ စိုးတာေၾကာင့္ေကာ ေသနတ္ကို ခါးၾကားျပန္ထိုးလိုက္ျပီး ေကာင္ေလးကို ေမးဆက္ျပလိုက္သည္။ အေရွ႕မွ လမ္းျပ..ဟူေသာသေဘာျဖင့္။ သစ္ပင္ေအာက္ေရာက္ေတာ့ သူခဏရပ္ခိုင္းလိုက္သည္။ ျပီး သစ္ပင္ေပၚတက္၍ အေစာနက ေသနပ္ျဖင့္ ပစ္တုန္းက က်မလာေသာ သစ္သီးကို အားပါးတရ ခူးယူဆြဲျဖဲပစ္လိုက္သည္။ ျပီးေနာက္ ခရီးဆက္လိုက္သည္။
………….

Monday, 5 December 2011

ေက်နပ္ျပံဳးႏွင့္ ငိုမိသည္


“ဆံပင္ျဖဴရွာေပးရင္ မုန္႕ဖိုးေပးမယ္”

ဦးၾကီးေအာင္ ေျပာလိုက္သည့္စကားေၾကာင့္ ရင္ထဲ အနည္းငယ္ မ်က္သြားသည္။ သို႕ေသာ္ အေမက ျပန္မလာေသး။ အေမ့အစ္မျဖစ္သူ ၾကီးၾကီးႏွင့္ ခဏေနဟု ေျပာကာ အေမ ရန္ကုန္သြားသည္မွာ တစ္ပတ္ပင္ၾကာျမင့္ေခ်ျပီ။ ၾကီးၾကီးက သူ ဥပုသ္ ေစာင့္သည့္ရက္ဆို ထမင္းမခ်က္။ သည္ေတာ့ ပိုက္ဆံရွိမွ အဆာေျပမုန္႕ဝယ္စားရမည္ေလ။ မ်က္ႏွာကို အခ်ိဳဆံုးျပံဳးလိုက္ရင္း

“တစ္ပင္ကိုဘယ္ေလာက္ေပးမွာလဲ ဦးၾကီးေအာင္ရ ”

ခပ္ျပံဳးျပံဳးသာေမးလိုက္ရေသာ္လည္း ရင္ထဲမွာေတာ့ ေအာင့္ခနဲ။ သူမ သည္ အသက္ တစ္ဆယ့္ႏွစ္ႏွစ္ရွိျပီ ဆိုေတာ့လည္း အေၾကာင္းအရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို အေတာ္အတန္ သိပါျပီေလ။ သူမ တို႕မိသားစုကို အထည္ၾကီးပ်က္ မိသားစုဟု ပါတ္ဝန္းက်င္မွ ေခၚၾကသည္ကိုလည္း သိပါသည္။ ဟိုးအရင္ကဆိုလွ်င္ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား က သူမ ကိုေတြ႕လွ်င္ ခ်စ္စရာေလးဟု ေျပာရင္း မုန္႕ေတြ ဇြတ္အတင္းေကၽြးတတ္ၾကသည္ေလ။ ခုမ်ားေတာ့ အေဖကလည္း ရန္ကုန္ကို အလုပ္ေၾကာင့္ ေျပာင္းရျပီး အေမကလည္း လိုက္သြားသည့္အခ်ိန္မ်ိဳးမွာေတာ့ မုန္႕ေကၽြးမည့္သူမ်ားလည္း မရွိေတာ့။

“တစ္ပင္ကို ႏွစ္က်ပ္ေပးမယ္ မိေအးေရ.. ႏႈတ္သာႏႈတ္ေပး.. နက္ေနတဲ့ ဆံပင္ေတာ့ မႏႈတ္မိေစနဲ႕ေပါ့.. ဟုတ္လား”

ေခါင္းညိတ္မိရင္း စိတ္တြက္ႏွင့္ တြက္လိုက္မိသည္က အသုပ္တစ္ပြဲရွစ္က်ပ္ ဆိုေတာ့ ေလးပင္ေလာက္ႏႈတ္ရင္ကို အဆာေျပ စားလို႕ရျပီ ဟု။ မနက္ခင္းတစ္နပ္ပဲ စားရေသးသည္ေလ။ အေဒၚက ဥပုသ္ေန႕ဆိုေတာ့  မနက္စာခ်က္ျပီးတည္းက ထမင္းထပ္မခ်က္ေတာ့။ တူဝရီးႏွစ္ေယာက္စာ တစ္နပ္စာသာခ်က္ထားသည္ေလ။
ဦးၾကီးေအာင္ ႏႈတ္ခမ္းမွ ေက်နပ္ျပံဳးကို မျမင္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္မိရင္း ဆံပင္ျဖဴႏႈတ္ရန္ ဦးၾကီးေအာင္ေခါင္းကို ဘီးႏွင့္ ဖီးလိုက္သည္။
အေမရယ္ ျမန္ျမန္ ျပန္လာပါေတာ့…။ ဒီမွာ သမီးကိုၾကည့္ပါဦး စိတ္ထဲမွ တိုင္တည္ေရရြတ္သံကို အေမ ၾကားပါေစေလ။

……………

Tuesday, 22 November 2011

ၾကိဳးေလးသံုးေခ်ာင္း



“အေမ သား အေမနဲ႕ ရြာကို ျပန္လိုက္လို႕ မရဘူးလားဟင္”

“ဟဲ့ ဒီမွာ အလုပ္ လုပ္ရပါမယ္ဆိုကာမွ… အငယ္ေလး နင္ ငါ့ကို ရုတ္ရုတ္ ရုတ္ရုတ္ ေတာ့ မလုပ္နဲ႕ေနာ္ နင့္အစ္ကို ႏွစ္ေယာက္လံုးလည္း ဒီဆိုင္မွာရွိတယ္ ဘာေၾကာက္ေနတာတုန္း”

အေမႏွင့္ ညီျဖစ္သူ ၏ တီးတိုးစကားဆိုေနသံေၾကာင့္ ေအာင္ဝင္း ဝင္ေျပာလိုက္မိသည္။

Sunday, 20 November 2011

ေမတၱာေရာင္ျပန္



“အဲ့ဒီအခ်ိန္တုန္းက ငါသိတာ တစ္ခုတည္းပဲ..သူ႕ကိုပဲၾကည့္ေနခ်င္တယ္ သူ႕မ်က္ႏွာေလး ညိႈးသြားမွာ ငါေၾကာက္ေနတယ္”
သူငယ္ခ်င္းမ်ား၏ ခပ္ေလွာင္ေလွာင္အၾကည့္ကို သိပါလ်က္ သူ ဂရုမစိုက္ႏိုင္ပါ။ သူ႕ရင္တြင္းေဝဒနာတို႕ ဖြင့္ဟမွ သူ အနည္းငယ္ ေနသာထိုင္သာရွိလိမ့္မည္။
“ေနပါဦး..ငါေမးပါရေစဦး မင္းက သူ႕ကို ျမင္ျမင္ခ်င္းခ်စ္သြားတာလား”
ေအာင္သြင့္ အေမးကို ေခါင္းခါျပမိရင္း
“မဟုတ္ဘူး.. သူ႕ကို ငါသိတာ ႏွစ္ခ်ီေနျပီ တစ္ခါမွ စကားလည္း မေျပာခဲ့ဖူးဘူး အဲ့ဒီေန႕က..အဲ့ဒီေန႕က သူ ငါ့ကို အံ့ၾသတၾကီး ေျပာလိုက္ပံုေလး အရမ္းခ်စ္ဖို႕ေကာင္းတာပဲ”
ေအာင္သြင္ႏွင့္ ရဲေနာင္တို႕ တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာတစ္ေယာက္ၾကည့္ျဖစ္မိေခ်ျပီ။
“အခ်စ္ဆိုတဲ့ ခံစားခ်က္ၾကီး ျဖစ္သြားေလာက္ေအာင္ထိလား.. ဘာေျပာလိုက္လို႕လဲ”
ရဲေနာင္ အေမးစကားေၾကာင့္ သူျပံဳးမိရင္း ထိုအျဖစ္အပ်က္ေလးကို ျပန္လည္ တမ္းတၾကည့္မိလိုက္သည္။
……..

Saturday, 19 November 2011

ခ်ိဳ

(၁)
ေဆာင္းက..
လမင္းကို ေစာစီးစြာ မသယ္ေဆာင္ေပမဲ့
အေမွာင္ကိုေတာ့….
ႏွစ္ျခိဳက္စြာသယ္ေဆာင္ရင္း..
ေန႕တာတိုေစတယ္…
ဘာမဆိုင္ညာမဆိုင္နဲ႕
ကၽြန္ေတာ့္ ဝဲဖက္ရင္အံုက
အလြမ္းနင့္နင့္ေတြ လႊတ္ခ်ဖို႕ေတြးလိုက္မိပါရဲ႕
ႏွစ္ႏွစ္ျခိဳက္ျခိဳက္ၾကီးထမ္းပိုးထားတာ
ႏွစ္ႏွစ္ေတာင္ၾကာျမင့္ခဲ့ျပီပဲ။
(၂)
ေဆာင္းနံနက္ခင္းမွာ
ေရႊဝါေရာင္အလင္းတို႕ က်ဲျဖန္႕
တလက္လက္ေတာာက္ေနတဲ့..ကတၱရာလမ္းေလးထက္
အေျခၾကီးတဲ့..ေရႊမင္းသမီးေလးတပါးလွမ္းအလာ…..
ကၽြန္ေတာ့္ႏွလံုးသား အသက္မဲ့သြားသတဲ့
….
အိပ္မက္ကအလန္႕တၾကားထအႏိုးမွာ
ကၽြန္ေတာ္လြမ္းမိသြားတယ္
အခ်ိန္ကာလအပိုင္းအျခားဟာ…
သူ႕ဟာသူလည္ပတ္ေနခဲ့ေပမဲ့
သူနဲ႕အတူ
ကၽြန္တာ့္အလြမ္းေတြ…သယ္ေဆာင္မသြားဘူး
ႏွလံုးသားထဲ…ခ်န္ခဲ့တယ္
လြမ္းတယ္…..ကြယ္။
(၃)
မင္း ေမ့သင့္ျပီ…..
သူငယ္ခ်င္းအရင္းေခါက္ေခါက္ရဲ႕
မခ်င့္မရဲစကားသံအဆံုး…
ကၽြန္ေတာ္ျပံဳးမိပါရဲ႕…..
အလြမ္းနင့္နင့္ကို ထမ္းပိုးထားသူတစ္ေယာက္အေနနဲ႕..
မေမ့ခ်င္ပဲ ဘယ္ေနမွာလဲကြယ္
ခက္တာက..အခ်စ္ဆိုတာကလည္း..
တကူးတကပ်ိဳးစရာမလိုပါပဲနဲ႕ကို
ငြါးငြါးစြင့္စြင့္ ပြင့္လန္းတတ္တာမ်ိဳးဆိုေတာ့…
အလြမ္းနင့္နင့္နဲ႕ပဲ…
ျမတ္ႏိုးေနျမဲေပါ့ကြယ္။
(၄)
ကၽြန္မ နာမည္ ခ်ိဳပါ..တဲ့
နာမည္နဲ႕လိုက္ေအာင္ ခ်ိဳရွတဲ့ စကားသံေလးနဲ႕
ႏွလံုးသားကိုစြဲေဆာင္တယ္
မ်က္ႏွာဝိုင္းေလးနဲ႕
မသိျခင္းတရားေတြ စုပံုေနတဲ့….
မ်က္ဝန္းၾကည္ၾကည္ေလးက…….
ခ်စ္ျခင္းတို႕ ဖြင့္ဟမဲ့
ႏႈတ္ခမ္းကို ဆြံ႕အေစတယ္
လြမ္းလိုက္တာ…ခ်ိဳ
ေႏြရဲ႕ အရိပ္မွာ ပိေတာက္ေရာင္ ဝမ္းဆက္နဲ႕
ခပ္တြန္႕တြန္႕ႏႈတ္ခမ္း…….
ငါ့ရင္ထဲမွာ…က်န္တုန္းပဲကြယ္
ခင္မင္ျခင္းကို ခုတံုးလုပ္ျပီး….
ခ်စ္္တယ္ဆိုတဲ့စကား မေျပာၾကားနဲ႕တဲ့လား….
သီးသန္႕ျဖစ္တည္တဲ့ ခ်စ္ျခင္းဟာ..
ခင္မင္ျခင္းထက္ ေစာစီးစြာ ပြင့္ဖူးခဲ့ေၾကာင္း
ေျဖရွင္းခြင့္မရခဲ့ဖူးကြယ္……..
ဝမ္းနည္းမိလိုက္တာ…
မာနၾကီးပံုကေတာ့
တကၠသိုလ္ရဲ႕ ေငြလဝန္းပီသပါေပရဲ႕ကြယ္။
(၄)
မင္း ဘယ္ဝယ္ဘယ္ဆီမွာလဲ…
မမွန္းဆတက္ဘူး…
ကိုယ္သိတာက…မင္းနဲ႕ ကိုယ့္ၾကား..
မာန ပဝါပါးျခားတယ္….။
ဒီကဗ်ာအျမင္မွာ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းက ေျပာျပန္ရဲ႕
မရူးနဲ႕…ကြာ..တဲ့
ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ျပံဳးမိရံုသာ
ရူးပါေစ..အခ်စ္အတြက္..ခ်ိဳ႕အတြက္ ကၽြန္ေတာ္ရူးဝံ႕တယ္..လို႕
စိတ္ထဲက ေျပာမိပါရဲ႕ကြယ္။
(၅)
မဟုတ္ဘူး……..
ကိုယ္ ျငင္းခ်င္တယ္..မဟုတ္ဘူးလို႕
ကိုယ္မယံုဘူး
မယံုခ်င္ဘူးကြယ္
အနီေရာင္ႏႈတ္ခမ္းနဲ႕
ေဆးဆိုးပန္းရိုက္မ်က္ႏွာ
ခ်ိဳ..ဟာ..ခ်ိဳ မဟုတ္ေတာ့ဘူးကြယ္
ၾကည္လင္သန္႕ရွင္းတဲ့ အျပံဳးေလး..
ေပ်ာက္ကြယ္ခဲ့ျပီ…..
ရိုးသားမႈေတြ ျဖတ္စီးတဲ့ မ်က္ဝန္းေလး
ေပ်ာက္ကြယ္ခဲ့ျပီ
ရုန္းကန္မႈေတြနဲ႕ အသားက်တဲ့ မ်က္ဝန္းေလးက
ကိုယ့္ကို ၾကည့္ရင္း ျပံဳးျပန္တယ္
မသိမိတဲ့ ႏွစ္ႏွစ္အတြင္းမွာ……
ခ်ိဳ.ဘဝကို ေရစုန္ေမ်ာခဲ့သတဲ့
ေရႊမင္းသမီးအျဖစ္ကေန
အဖဆံုးလို႕…အမိအသံုးမတတ္ေတာ့….
အထည္ၾကီးပ်က္ခဲ့သတဲ့
အေျခမယိုင္ေအာင္… ေျမစမ္းခရမ္းပ်ိဳးရင္း
အသံုးနဲ႕ အျဖဳန္းခြဲမတတ္တဲ့အခါ….
အေမ့အတြက္..
ေမာင္အတြက္…..နဲ႕
ေနာက္ဆံုးေတာ့လည္း..
စားေသာက္ဆိုင္မွာ အဆိုေက်ာ္ဆိုတာကိုေရြးမိခဲ့သတဲ့ကြယ္
ရင္နာတယ္…ခ်ိဳ။
(၆)
အခ်စ္တစ္ခုအတြက္
ႏွလံုးသားက
လိုလိုခ်င္ခ်င္ပဲ ဘဝကို ရင္းဖို႕ျပင္တဲ့အခါ
သား…မိဘမ်က္ႏွာ အိုးမဲသုတ္ခ်င္သလား.တဲ့
အေမ့ ငိုညည္းသံတိုးတိုးနဲ႕
အေဖ့ ေတာက္ခတ္သံ
သူငယ္ခ်င္းတခ်ိဳ႕ရဲ႕..
မခ်င့္မရဲ တားျမစ္သံ….
ကၽြန္ေတာ္ေက်ာ္ျဖတ္ခဲ့တယ္…ေနာက္လွည့္မၾကည့္စတမ္းေပါ့
သည္တစ္ခါေတာ့..လက္ခံေပး ခ်ိဳ
ရင္တြင္းအေပ်ာ္နဲ႕ ႏွလံုးသား႕ကိုေပးဖို႕အလာ
ကၽြန္ေတာ္ ရင္ကြဲရျပန္ျပီပဲ
အမ်ိဳးအမည္မသိတဲ့ တိုင္းတစ္ပါးသားရင္မွာ
ပလီတာတာစကားဆိုေနတာ..ခ်ိဳ တဲ့လား
တခ်ိန္က ကၽြန္ေတာ္တန္ဖိုးထားတဲ့
ခ်ိဳ႕ရင္တဲ့က မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ေတြ
တခ်ိန္က ကၽြန္ေတာ္ျမတ္ႏိုးခဲ့တဲ့
ခိ်ဳ႕ရဲ႕ ျမန္မာဆန္မႈေတြ
အရာအားလံုး..ေပ်ာက္ဆံုးလို႕
ခုေတာ့လည္း………
ခ်ိဳ..အမ်ိဳးမဖ်က္ခ်င္စမ္းပါနဲ႕ လို႕
မဝံ႕မရဲ ေတာင္းဆိုခ်င္မိေသးတယ္ကြယ္
အသဲကြဲတယ္ဆိုတာထက္
အမ်ိဳးဖ်က္ခံရတာ..ပိုရင္နာတယ္...ခ်ိဳ။
……………………………………………………
ရည္ေဝ
၁၈ ႏိုဝင္ဘာ ၂၀၁၁
Sm17206.blogspot.com
Freeblogsppot.org/htayhsu

Sunday, 6 November 2011

သူ႕အရပ္ႏွင့္ သူ႕ဇာတ္

“သူ႕အရပ္ႏွင့္ သူ႕ဇာတ္”

(၁)
“တကယ္က ျမိဳ႕ကလူေတြလည္း ေတာကို အလည္သေဘာနဲ႕ လာတာပဲေကာင္းတယ္…ေတာကလူေတြလည္း ျမိဳ႕ကို ဘုရားဖူးသေဘာမ်ိဳး အလည္လာတာပဲေကာင္းတယ္”
အရီးစိန္စကားေၾကာင့္ ျမႏွစ္ျပံဳးလိုက္မိသည္။ ျမိဳ႕ကိုေရာက္တာ ဆယ့္ငါးရက္ရွိျပီဆိုေတာ့ အရီးစိန္ ပ်င္းေခ်ျပီေပါ့။ ရြာမွာဆိုအလုပ္ႏွင့္လက္ မျပတ္တမ္းေနလာသူဆိုေတာ့လည္း ခုျမိဳ႕မွာ ဆယ့္ငါးရက္ၾကီးမ်ားေတာင္ ေနလာရေတာ့ ပ်င္းလည္းပ်င္းေလာက္ပါသည္ေလ။လက္ကေတာ့ အဝတ္ကို ဟန္မပ်က္ ေခါက္ရင္း နားစ့င့္လိုက္မိသည္။
“ဘာ့လို႕တုန္း အန္တီစိန္ရဲ႕”
ဒါ ျမႏွစ္တို႕ တည္းေနသည့္ အိမ္ပိုင္ရွင္၏ သမီးျဖစ္သူ မမေခ်ာေခ်ာေလး မမႏိုင္၏ အေမးစကား။
“အင္း ဘာ့လို႕ဆို လုပ္ကိုင္စားေသာက္ပံုျခင္းမွ မတူတာပ..က်ဳပ္ကေတာ့ ေတာေနမလား ျမိဳ႕ေနမလားဆို ေတာပဲေရြးမွာပ…”
ဟုတ္ပ..ျမႏွစ္လည္း ေတာပဲေနမွာပ ျမႏွစ္တို႕ရြာမွာက ဘာမွ မ်က္စိရႈပ္နားရႈပ္စရာမရွိဘူးေလ ခု ဒီရန္ကုန္ေရာက္မွပဲ တခ်ိဳ႕ မိန္းမငယ္ေတြဆို ျမႏွစ္ၾကည့္ေတာင္မၾကည့္ရဲ တိုလိုက္တာမ်ား နန္႕လို႕..ေနာက္ အကုန္ေဖာ္မယ္စဥ္းစားထားသလားေအာက္ေမ့ရတယ္..ေနပူက်ဲတဲၾကီးထဲ ၾကိဳးတစ္ေခ်ာင္းဆိုလား..ဘာဆိုလားနဲ႕..ေဘာင္းဘီတိုႏွံ႔ႏွံ႕ေလးေတြနဲ႕ ၾကည့္ရဲစရာကိုမရွိ….။ စိတ္ထဲက ေထာက္ခံလိုက္ရင္း ဆက္နားစြင့္လိုက္သည္။

Friday, 28 October 2011

အခ်စ္တို႕ဆံုစည္းမယ့္ေန႕(ေမွ်ာ္ေနတယ္ valentine day)

အပိုင္း(၁)

ေျမနီ လမ္းေလးထက္ လမ္းေလွ်ာက္လာေနသည့္ ေကာင္မေလးႏွစ္ေယာက္ေနာက္ဝယ္ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ ကပ္ကာ လိုက္ပါေန၏။ ၾကည့္ရသည္မွာ ေကာင္မေလးႏွစ္ေယာက္အနက္ တေယာက္ကို စိတ္ဝင္စားေနသည္ထင့္။
ထိုေကာင္မေလးႏွစ္ေယာက္ကို ၾကည့္ရသည္မွာ ညီအစ္မျဖစ္ဟန္တူသည္။ အရပ္အနည္းငယ္ပုေသာ ေကာင္မေလး၏ မ်က္ႏွာေလးမွာ ကေလးရုပ္ေလးပင္မေပ်ာက္ေသး။ ခုႏွစ္တန္းေက်ာင္းသူမွန္းသိသာေနသည္က ေက်ာင္းစိမ္းဝတ္စံုက တံဆိပ္ေလး။ က်န္ေကာင္မေလးမွာမူ သူ႕ေက်ာင္းစိမ္းဝတ္စံုမွ တံဆိပ္ေလးအရ ကိုးတန္းေက်ာင္းသူျဖစ္မည္ထင့္။ ထိုေကာင္ေလး သူမတို႕ေနာက္လိုက္ပါလာသည္ကို သိဟန္တူေသာ ကိုးတန္းေက်ာင္းသူေလးသည္ ျငဴစူဟန္ထက္ ခ်စ္ခင္စြာစေနာက္လိုေသာ သေဘာသာရွိသည္။ ခုႏွစ္တန္းေက်ာင္းသူေလးကေတာ့ မ်က္ႏွာေလးစူပုပ္လို႕ ေန၏။
…………
“ေမာင္ မ ကို တကယ္ခ်စ္လား ဟင္”
“တကယ္ခ်စ္တာေပါ့..မရဲ႕..ဘာလို႕အဲ့လိုေမးတာလဟင္ တကယ္ဆိုတဲ့စကားလံုး ဘာလို႕သံုးတာလဲ ေမာင့္ကိုမယံုလို႕လား”
“ယံုပါတယ္ေမာင္ရယ္..ေမးၾကည့္တာပါ”
…………
“ဒီခ်ာတိတ္ေလးက ငါေျပာသမွ် အကုန္ယံုေနတာဟ”
“မႏိုင္ရယ္ ဘာလို႕ အဲ့လိုလုပ္ေနတာလဲ ကိုယ္တကယ္သေဘာက်တာလည္းမဟုတ္ပဲနဲ႕”
“စလို႕ေကာင္းလို႕ပါ ႏိုင္းရ ဘာလဲ နင္တို႕ က အတန္းတူတယ္ဆိုျပီး သနားေနတာလားဟ မသနားနဲ႕ လႊတ္ထားလိုက္ သူဘာလို႕ စိတ္ကစားလဲ..ဒီအရြယ္ေလးနဲ႕”
ႏိုင္း ဆိုသည့္ ေကာင္မေလးအနည္းငယ္ ေတြသြားဟန္ႏွင့္။
……………………
“နင္ ေတာ္ေတာ္ရူးတာပဲေနာ္..မိန္းမတစ္ေယာက္ကိုၾကိဳက္ျပီး အဲ့မိန္းမရဲ႕ ေဘးက ပါလာတဲ့ ငါ့ကိုေတာင္ သတိမထားမိေအာင္ကိုရူးတာ”
“ငါ ကလည္း သူ႕ကိုပဲ ျမင္တာကိုးဟ”
“ခု ေကာ နင္ငါ့ကိုမွတ္မိလား သူ႔ေဘးကပါလာတဲ့သူမွန္း”
“သူ႕ကိုေတာင္ ေရးေတးေတးပဲ..ခုေတာင္ နင္ေျပာမွ ငါမွတ္မိတာ”
ေကာင္ေလး ေျပာစကားေၾကာင့္ ေကာင္မေလး ရယ္လိုက္သည္။
“အဲ့ဒါ ငါ့အစ္မဝမ္းကြဲေလ ေမမိုးႏိုင္ တဲ့..ခုေတာ့ ေျပာင္းသြားပါျပီ”
“ေၾသာ္..ငါလည္း အဲ့ဒီအခ်ိန္တုန္းကေတာ့ ရူးခဲ့တာပဲ ခုေတာ့နာမည္ေတြလည္းေမ့ကုန္ပါျပီဟာ”
“အသက္ငယ္ငယ္ေလးပဲရွိေသး.နင္ ေတာ္ေတာ္ကဲတာပဲေနာ္”
ေကာင္မေလး ေျပာစကားေၾကာင့္ ေကာင္ေလးမ်က္ႏွာ အနီေရာင္သမ္းသြားေခ်သည္။

Wednesday, 26 October 2011

ျပန္ဆံုခြင့္ရွိပါရေစ

ရုက္တရက္ ရင္ဝဆီမွ စူးခနဲ နာက်င္ဟန္ႏွင့္ သူရင္ဘက္ကို လက္ျဖင့္အုပ္ကာ လဲက်သြားသည္။ သူ တအိအိျဖင့္ လဲက်သြားသည္ကို ေငးေနသည့္ အမ်ိဳးသမီး ။ ထို႕ေနာက္ အထိတ္တလန္႕ဟန္ႏွင့္ သူမက သူ႕အား ဆြဲထူရန္ၾကိဳးစားသည္။သို႕ေသာ္ သူ႕မ်က္လံုးတို႕ ဖြင့္ဟမလာေတာ့။ သူမ ေပြ႕ခ်ီလိုက္သည့္ လက္ေပၚဝယ္ လႈပ္ရွားမႈကင္းမဲ့စြာ ပါလာေသာ သူ႕ ေခါင္း။ ေနာက္ သည္းထန္စြာ ငိုေၾကြးလိုက္ေသာ သူမ။ ထူးထူးဆန္းဆန္း သူမ နားရြက္ေလးဆီမွ အမည္းေရာင္ အမွတ္ေလး။ ထို႕ေနာက္ရုက္တရက္ ျမင္လိုက္ရသည္က  နံရံဆီမွ ျပကၡဒိန္။ ၂၉-ႏိုဝင္ဘာ- ့၂၀၀၈…တဲ့။
..
မက္ေနက် ၍ပဲ မလန္႕ေတာ့သည္မ်ားလား။ အိပ္မက္က လန္႕ႏိုးျခင္းမဟုတ္ပါပဲ က်င့္သားရစြာ အိပ္မက္မွ ႏိုးထလာသည္။ သည္ အိပ္မက္သည္ သူ သိတတ္ပါသည္ဆိုကတည္းက မက္လာသည့္အိပ္မက္။ အရာရာသည္ တကယ္ျဖစ္ေနသည့္အတိုင္း သူျမင္ခဲ့ရေသာ အိပ္မက္။ အသက္ တစ္ဆယ့္ေျခာက္ႏွစ္မွ မက္ခဲ့ေသာ သည္အိပ္မက္သည္  သူ႕ကို ထိုအမ်ိဳးူသမီး၏ မ်က္ႏွာအားလည္း ျမင္ခြင့္မေပးခဲ့။
တစ္လကို သံုးခါေလာက္မက္တတ္ေသာ ထိုအိပ္မက္သည္ သူ႕အား ေၾကာက္စိတ္ မျဖစ္ေပၚေစခဲ့ပါ။သို႕ေသာ္ နားရြက္ေလးတစ္ခုတြင္ရွိေသာ အမွတ္ေလးတစ္ခုကိုေတာ့ သူ စြဲလမ္းစြာျမတ္ႏိုးတတ္ခဲ့သည္။ သူႏွင့္ သက္တူရြယ္တူမိန္းခေလးမ်ားေတြ႕တိုင္း နားရြက္ေလး၊ ဘယ္ဖက္နားရြက္ေလးဆီဝယ္ အမွတ္ေလးမ်ားရွိမလားရယ္ လို႕ လိုက္လံရွာေဖြတတ္ခဲ့သည္။
 သူ ငယ္စဥ္တည္းက အိပ္မက္ေလးေတြ မက္တတ္ခဲ့သည္။ သူ႕အသက္ဆယ္ႏွစ္တြင္ ေဘးအိမ္က လူၾကီးအား ထီေပါက္ေၾကာင္းမက္သျဖင့္ ထီထိုးခိုင္းခဲ့ဖူးသည္။ တကယ္လည္း ထီေပါက္ခဲ့သည္။ သူ႕အိပ္မက္ထဲကအတိုင္း သိန္းႏွစ္ဆယ္ဆု။

Friday, 21 October 2011

ေက်းဇူးရွင္


အပိုင္း(၁) 
“တကယ္ကို ေက်းဇူးတင္ဖို႕ေကာင္းတာပါေအ..သူ ကူညီလို႕သာ ငါတို႕မိသားစု အေနအစား ေခ်ာင္လာတာမဟုတ္လား ခုဆို တိုးေမာင္ေလး ေက်ာင္းလခကို အရင္လို ေနာက္က်မွ ေပးစရာမလိုေတာ့ဘူးေလ..အရင္ကဆို ေက်ာင္းလခမေပးႏိုင္ေသးလို႕ ေနာက္က်မွအပ္ရတာ”
အေမ့ ေျပာစကားတို႕ နားထဲဝင္တခ်က္မဝင္တခ်က္။
ေက်းဇူးတင္ဖို႕ေကာင္းသတဲ့လား။ ေက်းဇူးရွင္တဲ့လား။ အေမမသိတဲ့ ေနာက္ကြယ္ကေၾကာင္းအရာမ်ားအတြက္ တကူးတကၾကီးေတာ့ ကန္႕လန္႕ကာ ကို ဖြင့္ခ်မျပလိုေတာ့ပါ။ ဒီတိုင္းေလး ေက်းဇူးရွင္လို႕ သိေနတာပဲေကာင္းပါသည္။
အေမ့ေျပာစကားကို ေခါင္းျငိတ္ျပရင္း အိမ္ေရွ႕လမ္းမထက္ အၾကည့္လႊဲလိုက္မိသည္။
လမ္းမထက္သို႕ အရွိန္ျပင္းျပင္းႏွင့္က်ဆင္းလာေသာ မိုးစက္တို႕သည္ အရွိန္ျဖင့္  ခုန္တက္ကာ လာရာလမ္းသို႕ျပန္သြားလိုေသာ္ျငား လမ္းမထက္သာ ျပန္လည္က်ဆင္းလာသည္။ ကိုယ္ေရြးခ်ယ္ခြင့္မရွိပါပဲႏွင့္ လမ္းတစ္ခုကိုေလွ်ာက္ျပီးျပီဆိုလွ်င္ ျပန္လွည့္ခြင့္မရေတာ့ျပီလား။ ဒီလမ္းမထက္သို႕က်ဆင္းလာေသာ မိုးစက္တို႕သည္ တိမ္ညိဳအျဖစ္ေရာက္ဖို႕ အခ်ိန္အတိုင္းအတာ တစ္ခုထိ ေစာင့္ရေပဦးေတာ့မည္။ အခ်ိဳ႕သည္ ေျမၾကီးထဲသို႕စိမ့္ဝင္ကာ အခ်ိဳ႕သည္ စိမ့္စမ္းေရအိုင္ထဲသို႕၎း၊ ျမစ္ထဲသို႕၎း အသီးသီးသြားၾကေပလိမ့္မည္။ အခ်ိဳ႕ကေတာ့ အေငြ႕ျပန္ကာ ေကာင္းကင္ထက္သို႕။
သူမေကာ။ သူမ၏ မူလတည္ေနရာသို႕ ဘယ္ခ်ိန္ျပန္ေရာက္ႏိုင္မည္လဲ။
ေရာက္ေကာေရာက္ႏိုင္ပါဦးမည္လား။
ဒါမွမဟုတ္ သူမ၏ ေနရာမွန္ ဘယ္နားမွာပါလိမ့္……………………။
ေခါင္မိုးထက္က မိုးစက္က်သံတေျဖာက္ေျဖာက္ႏွင့္အတူ စိတ္အစဥ္အား အေတြးတို႕က အတိတ္ဆီ  ျငိမ့္ျငိမ့္ေလးေခၚေဆာင္သြားေလသည္မွာ……………

Saturday, 15 October 2011

မိန္းမရိုင္းအတြက္ က်ိန္စာ

အပိုင္း(၁)
“ေတာင္းပန္ပါတယ္ မသိပါေစနဲ႕ဘုရားဘုရား……မသိပါေစနဲ႕….သားငယ္ကို မမွတ္မိပါေစနဲ႕”
စိတ္တြင္းမွ တိုင္တည္ရင္း သားႏွင့္ ထိုသူရွိရာကို ခိုးၾကည့္မိျပန္သည္။ ထိုသူ ဒီေနရာကို ဘယ္လိုေရာက္လာလဲ သူမ မသိပါ။ ဒီခ်ိန္ဆို ထိုသူ ေထာင္ထဲမွာပဲ ရွိေနရမွာ မဟုတ္ဘူးလား။ ဘယ္လိုျဖစ္လို႕ ဒီေနရာကို ေရာက္လာပါလိမ့္။ ကိုယ္က အမွားလုပ္ထားသူဆိုေတာ့လည္း ထြက္မေတြ႕ရဲ။
ေသြးက စကားေျပာသည္ထင့္။ မေတြ႕တာ သံုးႏွစ္ေက်ာ္ေလးႏွစ္နီးပါးၾကာျမင့္ျပီျဖစ္သည့္ ထိုသူအား သားငယ္က မမွတ္မိေသာ္လည္း စကားေျပာရင္း ရယ္ေမာေနသည္မွာ မေၾကာက္မရြံံ႕သည့္ဟန္။ ခုမွေတြ႕သည့္ သူစိမ္းတစ္ေယာက္ဟု မထင္မွတ္ေလဟန္။
“သားနာမည္ ဘယ္လိုေခၚလဲကြ”
ဘုရားေရ။ ထိုသူ႕ေမးခြန္းသံ ၾကားလိုက္စဥ္တြင္ ရင္ဝယ္ တဒိန္းဒိန္းႏွင့္ေသြးခုန္ႏႈန္းတို႕ ျမန္လာေခ်ျပီ။ သားရယ္ မေျပာပါနဲ႕လား။ အိမ္ထဲကို အျမန္ဝင္ခဲ့ပါ။ အျမန္လာခဲ့ပါသားရယ္။
“သားနာမည္ ျပည့္စံုေအာင္ပါ”
ဘုရား။ ထိုသူ သိသြားမလား သားအေၾကာင္းကို။ အို …နာမည္ေလးေလာက္နဲ႕ေတာ့ မသိႏိုင္ပါဘူး။ သူမေတြးရင္း စိတ္ေျဖလိုက္သည္။
“သားက ေက်ာင္းေကာ တက္ေနျပီလားကြ”
“ဟုတ္ သား သူငယ္တန္းတက္ေနတာပါ”
သားငယ္ ဘာ့ေၾကာင့္ ထိုသူ႕အနားဆက္ေနေနတာလဲ။ သူမ သားငယ္ကို ေအာ္ေခၚခ်င္လွသည္။ အိမ္ထဲဝင္ဖို႕။ သို႕ေသာ္ မေခၚရဲ။ သူမအသံကို ထိုသူ မွတ္မိသြားမွာစိုးေသာေၾကာင့္ မေခၚရဲ။
အို..သားငယ္ကို ခ်ီလိုက္ျပန္ျပီ။ သားငယ္ မရုန္း။ မရုန္းပါ့လား။ ေတာ္ရံုတန္ရံု ခင္မင္သူမ်ိဳးဆိုလွ်င္ အခ်ီမခံေသာ သားငယ္ ထိုသူ႕ လက္ေပၚမွာ ျပံဳးလို႔ေမာ္လို႕ပါ့လား။ ကိုေဝ ျပန္မလာခင္ အျမန္ထြက္သြားပါေစ။ ဒီခ်ိန္မွေတာ့ ဘုရားကို တိုင္တည္ရန္သာရွိေတာ့သည္။ ကိုေဝ ျပန္မလာခင္အျမန္ထြက္သြားပါေစဟုသာ။
“သားက သူငယ္တန္းတက္ေနျပီဆိုေတာ့ အသက္က ငါးႏွစ္ျပည့္ျပီးျပီေပါ့ကြ”
“ဟုတ္ သားအသက္က ငါးႏွစ္ျပည့္ျပီးျပီလို႕ ေမေမက ေျပာတာပဲ”
“ဟုတ္လား..အင္း ဦးဦးသားလည္း သားနဲ႕ ရြယ္တူပဲကြ”
“ဦးဦးနဲ႕ ပါမလာဘူးလားဟင္”
ထိုသူ အေဝးသို႕ ေငးရင္းေျပာလိုက္သည့္စကားက သူမ နားသို႕ ဗံုးတစ္လံုးေပါက္သည့္ႏွယ္။

Monday, 10 October 2011

ျဖစ္ခ်င္ဦးဟဲ့ ဘေလာ့ကာ၊ ျဖစ္ခ်င္ေနဆဲ ဘေလာ့ကာ

“မရည္ေဝ တစ္ပုဒ္ထက္တစ္ပုဒ္ ပိုပိုေကာင္းလာတယ္ဗ်ာ”
သေဘာက်စြာျပံဳးမိေခ်ျပီ။ ဘေလာ့ေအာက္ေျခမွ မွတ္ခ်က္ဟုေခၚသည့္ မန္႕ထားသည့္စာေလး။ မန္႕သည့္သူကလည္း ကိုယ့္ထက္ စီနီယာက်သည့္ ဘေလာ့ကာျဖစ္သည္ေလ။ ဒီေတာ့ ကၽြန္မမွ သေဘာမေခြ႕ရင္ ဘယ္သူေခြ႔မတုန္း။ အဲ ဟုတ္ပါဘူး။ ဘယ္သူသေဘာက်မတုန္း။
အင္တာနက္ဆိုတာၾကီးကို အိမ္တြင္ ဖုန္းျဖင့္ခ်ိတ္၍ရျပီးေနာက္ဝယ္ ကၽြန္မတြင္ ေရာ၈ါစြဲကပ္လာသည္မွာ ဘေလာ့ကာ ျဖစ္လိုျခင္း။ ေအာင္ျမင္ေက်ာ္ၾကားထင္ရွားေသာ ဘေလာ့ကာတစ္ေယာက္ျဖစ္ခ်င္လြန္းလွသည္ေလ။
ေဟာ ဒီမန္႕စာေလးက ဆိုဒ္အက္ဒ္မင္ကိုယ္တိုင္ မန္႕ခဲ့တာမလား။  ဘာတဲ့ ။
သေဘာက်ႏွစ္ျခိဳက္စြာ အားေပးသြားပါေၾကာင္း..တဲ့။
ရင္ထဲၾကည္ႏူးမႈတို႕ လွ်ံတက္လာျပန္သည္။ ဆိုဒ္အက္ဒ္မင္ကိုယ္တိုင္ မွတ္ခ်က္ေပးသည္ဆိုေတာ့ ကၽြန္မေရးသည့္ဘေလာ့ တကယ္ေကာင္လို႕ေပါ့။ အေတြးႏွင့္ျပံဳးရင္း အက္ဒ္မင္နာမည္ကိုေသခ်ာမွတ္လိုက္သည္။ ေက်းဇူးတင္စကားေလး သူ႕အိမ္မွာသြားေျပာရမည္ေလ။ ဘာတဲ့..ကိုေရာ့ကာ တဲ့။ ကဲ..ရင္းရင္းႏွီးႏွီးပဲ ခင္မင္စြာျဖင့္ အိမ္လာလည္ပါသည္ေပါ့။ ဒါ ေရွာင္လႊဲ၍မရေသာ အြန္လိုင္းယဥ္ေက်းမႈ တစ္ခု။
 “ဆက္လက္ထုဆစ္ႏိုင္ပါေစ”
 “ေနာင္လည္း ဒီလိုဝတၳဳေကာင္းေလးေတြ အျမဲထုဆစ္ႏိုင္ပါေစ သူငယ္ခ်င္းေရ”
“တကယ့္ကို အေရးအသားေကာင္းလွေခ်လားဗ်ာ လူကိုဆြဲေခၚသြားလိုက္တာ”

Sunday, 9 October 2011

လည္ပတ္ေနေသာ

“ကန္စြန္းတစ္စည္း ဘယ္ေလာက္လဲ သမီး”
အေရွ႕က အန္တီ၏ အသံခ်ိဳခ်ိဳေလး။ ေရႊေတြလည္း ဝတ္ထားလိုက္တာမ်ား ညြတ္လို႕။
“တစ္စည္း ငါးဆယ္ ပါ…”
အသီးအရြက္ေရာင္းသူ ေကာင္မေလး၏ ေျဖသံအၾကား
”အိုေအ..ညည္းတို႕ကလည္း ေဈးၾကီးလိုက္တာ…သံုးစည္းတစ္ရာထားေအ”
“မရလို႕ပါ အန္တီရယ္….”
“ထားလုိက္ပါေအ…..သံပုရာသီးတစ္လံုးေကာဘယ္ေလာက္လဲ”
“တစ္လံုးငါးဆယ္ပါ”
“အင္း..သံပုရာသီး သံုးလံုးနဲ႕ ကန္စြန္းရြက္ သံုးစည္း ႏွစ္ရာ့ငါးဆယ္ထားလိုက္”
စကားတို႕ အေခ်အတင္ေျပာအျပီး ေကာင္မေလး ေခါင္းျငိမ့္လိုက္သည္။ ထိုအန္တီထြက္သြားေတာ့မွ ေကာင္မေလးက
“ေဈးဦးမက်ိဳးခ်င္လို႕ ေလွ်ာ့ေပးလိုက္တာပါ..အစ္မရယ္”
ကၽြန္မအားၾကည့္ရင္း ေကာင္မေလးက ခပ္ေလ်ာ့ေလ်ာ့စကားဆိုသည္။။
ေခါင္းျငိမ့္ကာ ျပံဳးျပရင္း အသီးအရြက္ေရြးရန္ေကာင္မေလးေရွ႕ဝယ္ ထိုင္ခ်လိုက္သည္။
………………...
မုန္႕ဟင္းခါးဆိုင္ဝယ္ အသုပ္ဝယ္ရန္ဝင္ေတာ့ ထိုအန္တီႏွင့္ေတြ႕ျပန္ပါသည္။ ကန္စြန္းရြက္ကို ေဈးဆစ္ေသာ ထိုအန္တီ။
“ကၽြန္မသမီးက ဦးပိုင္က ေက်ာက္မ်က္မွာအလုပ္လုပ္တာေလ..တစ္လ ႏွစ္သိန္းေက်ာ္ဝင္တယ္”
“ေအာ္..ဟုတ္..အစ္မ ဝင္ေငြေကာင္းေတာ့ ေကာင္းတာေပါ့ရွင္”
မုန္႕ဟင္းခါးသည္ အန္တီၾကီး၏ ေထာက္ခံစကားတခ်ိဳ႕။
“ကၽြန္မေယာက်ၤားက ...xx၀၀xxx၀၀၀xx....”
ေအာ္..ၾကြားတတ္ေလျခင္း။ တကယ္ပါပဲ။ အဆိုေတာ္ဘာဘူရဲ႕သီခ်င္းေတာင္နားထဲ ျပန္ၾကားေနမိသလိုပဲ။

Saturday, 1 October 2011

ပံုရိပ္လိႈင္းခတ္သံ


“အစ္ကိုေအာင္ေရ…ညီမေလး ေအာင္တယ္…ဆယ္တန္းေအာင္တယ္..ဝမ္းသာလိုက္ေတာ့ဗ်ိဳ႕”
“ေဟး” သူ႕ေဘးမွသူငယ္ခ်င္းမ်ားလည္း ေပ်ာ္ရႊင္စြာေအာ္လိုက္ၾကသလို သူလည္း မ ထားဆဲ သဲအိတ္ကို လႊတ္ခ်လိုက္ကာ ညီမေလးဆီ သြားလိုက္မိျပီ။ မေန႕ကတည္းက ရင္ဝယ္ တဒိတ္ဒိတ္ႏွင့္ ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့ရသည္ေလ။ ညီမေလးက စာလိုက္ႏိုင္ေသာ္လည္း စာေရးရာတြင္ရွန္းတတ္သူမို႕ စိတ္ေတာ့ ပူမိသည္ေလ။  အကယ္၍မ်ားက်ခဲ့ လွ်င္ ဆိုသည့္အေတြးႏွင့္ သူသြားၾကည့္ေပးရမလားေမးေတာ့ ညီမေလးက သူကိုယ္တိုင္ၾကည့္မည္တဲ့။
“ဟ..ငါ့ကိုမဖက္နဲ႕ဟ…တစ္ကိုယ္လံုးသလဲေတြခ်ည္းပဲ..သဲအိတ္ေတြမထားရတာ…”
တားသည္ကိုပင္မရ ဇြတ္အတင္းဖက္လာသည့္ ညီမငယ္ေခါင္းကို အသာအယာ ပြတ္ေပးလိုက္ရင္း ေအာင္ေအာင္ ေနာက္ဆက္တြဲစကားကိုေမွ်ာ္လိုက္ည္။
“အစ္ကိုေအာင္…ေနာက္တစ္ခုရွိေသးတယ္…”
မခ်ိဳမခ်ဥ္မ်က္ႏွာႏွင့္ စကားဆိုလာေသာ ညီမေလး။ မ်က္ႏွာေလးက ျပံဳးစိျပံဳးစိႏွင့္… ။
“အစ္ကိုေအာင္ ညီမေလးကို လက္ေဆာင္ေပးရမဲ့ဟာ”
“ေၾသာ္..ဒါမ်ား ေပးမွာေပါ့..ဆယ္တန္းေအာင္တဲ့အထိမ္းအမွတ္နဲ႕”
“ဟုတ္ဘူး…ဆယ္တန္းေအာင္ျပီး ေနာက္တစ္ခုရွိေသးတယ္”