ထိုက္တန္တဲ့ အေမွာင္ညေတြ

သူ မသိတဲ့ အလြမ္းေတြနဲ႕ ညဟာ ေမွာင္မိုက္လြန္းေနတယ္။ မေန႕ကထိ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ တည္ေဆာက္ႏိုင္စြမ္းရွိတယ္ ထင္ခဲ့တယ္။ ခုခ်ိန္မွ သိရတာ အသိေနာက္က်လြန္းတယ္ ဆိုရမလား။ သူမရွိရင္ ကိုယ့္ကမၻာဟာ အေမွာင္ကမၻာပဲ။ ကိုယ့္ေဘးနားကေန တစ္ခုမက်န္ျဖည့္ဆည္းေပးေနတတ္တဲ့ လူတစ္ေယာက္ ဘာ့ေၾကာင့္ေပ်ာက္သြားခဲ့တာလဲ။ မေရမရာအေတြးေတြနဲ႕ပဲ ညဟာ ပိုျပီး ေမွာင္လာတယ္။ ဒီညဟာ အလြမ္းေတြနဲ႕ သိပ္သည္းေနခဲ့တာလား။ ဟင့္အင္း။ ကိုယ္မသိဘူး။ ေသခ်ာတာတစ္ခုကေတာ့ ရိုးလြန္းတဲ့ ကေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ အျပံဳးေလးကို ကိုယ္ သတိရေနခဲ့တယ္။

အျပံဳးေလး။ ကိုယ္ဘာလုပ္လုပ္ ခြင့္ေပးမယ္ဆိုတဲ့ အျပံဳးေလး၊ ကိုယ္ဘာလိုလို ျဖည့္ဆည္းမယ္ဆိုတဲ့ အျပံဳးေလး။

ကိုယ္နဲ႕ မထိုက္တန္ေၾကာင္း ျငင္းဖို႕ စကားေတြ တဆြံ႕တအနဲ႕ပဲ လက္ခံခဲ့တယ္။ ကိုယ္ဟာ ျဖည့္ဆည္းဖို႕ မထိုက္တန္သူပါ ကေလးေရ လို႕ ဖြင့္ေျပာဖို႕ ကိုယ္ ေၾကာက္ရြံ႔႕ေနခဲ့တယ္။ ဟုတ္တယ္။ ကိုယ္ ေၾကာက္ရြံ႕ေနခဲ့တယ္။

ယေန႕ေခတ္မွာ ရွင္သန္တဲ့ကၽြန္ေတာ္ လူမပီသေသးပါ

(လူ)
-------------------------------လူ
လူေတြဟာ အႏုတ္ဘက္ ေရာက္လာခဲ့ျပီ။ အေၾကာင္းျပခ်က္တစ္စံုတစ္ရာမရွိပါပဲ ေရသာခို အေခ်ာင္လိုက္ရင္း လူ ဆိုတဲ့ စကားလံုးေနာက္က က်င့္ဝတ္၊ တာဝန္၊ ဝတၱရားေတြကို ေမ့ေနတတ္ခဲ့ၾကျပီ။
လူဟာ လူ ျဖစ္ပါသလား။
သက္ရွိသတၱဝါျဖစ္ရံုနဲ႕ ေျခႏွစ္ေခ်ာင္းနဲ႕ လမ္းေလွ်ာက္တတ္ရံုနဲ႕၊ လက္ႏွစ္ဖက္ကို အသံုးျပဳတတ္ရံုနဲ႕၊ ဦးေႏွာက္ကုိ အသံုးခ်တတ္ရံုနဲ႕၊ လူဟာ လူျဖစ္ခဲ့ပါသလား။
ႏွလံုးသားကို အသံုးမျပဳတတ္ရင္ အလကားပါပဲ။ ေဟာဒီႏွလံုးသားက ဦးေႏွာက္ရဲ႕ တိက်တဲ့ ဆံုးျဖတ္မႈကို လူသားဆန္ေအာင္ ညွိယူေပးတဲ့ တာဝန္ကို ယူသည္။ ေဟာဒီ ႏွလံုးသားက တာဝန္နဲ႕ ဝတၱရားကို တိတိပပလိုက္နာက်င့္သံုးရင္း ကိုယ့္စိတ္ကိုယ္ ၾကီးျမတ္ေအာင္ ေလ့က်င့္ေပးသည္။
အေနအစားေခ်ာင္ဖို႕တစ္ခုတည္း တြက္ဆျပီး ဘဝကို ေရစုန္ေမ်ာဖို႕ ၾကိဳးစားေနသူကို လူဟု ေခၚႏိုင္ပါသလား။

သူငယ္ခ်င္းသို႕....

ေရစက္….တဲ့။
မျမင္မေတြ႕ရေပမယ့္ တစ္ေယာက္နဲ႕တစ္ေယာက္ၾကား ေလးစားမႈ၊ ယံုၾကည္မႈေတြရွိတယ္။ မျမင္မေတြ႕ဖူးေပမယ့္ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ ခ်စ္ခင္မႈေတြရွိတယ္။ မျမင္မေတြ႕ရေပမယ့္ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ စိုးရိမ္ၾကတယ္။ တစ္ေယာက္လမ္းမွားမွာ တစ္ေယာက္က စိုးရိမ္သလုိ တစ္ေယာက္ေအာင္ျမင္မႈကို တစ္ေယာက္က မုဒိတာပြားေပးတယ္။ တစ္ေယာက္အားငယ္မႈကို တစ္ေယာက္က ႏွစ္သိမ့္ေပးတယ္။

ရူးတာတဲ့လား။

ကိုယ့္ပတ္ဝန္းက်င္က ရွိသူကို အားေပးႏွစ္သိမ့္ဖို႕ အရင္ၾကိဳးစားပါ။ ကိုယ့္ပတ္ဝန္းက်င္မွာ ရွိသူနဲ႕ ခ်စ္ခင္ရင္းႏွီးေအာင္ အရင္ေနၾကည့္ပါ တဲ့။ ကြယ္ မတူတဲ့ အေၾကာင္းအရာႏွစ္ခုကို ယွဥ္ေျပာေနတာပဲ။ စိတ္မတူလူမတူေပမယ့္ ဝါသနာတူတဲ့အခါ ေျပာသမွ်စကားတိုင္းဟာ ထပ္တူက်ေနတတ္တာကို သိမွမသိၾကတာပဲ။ နားလည္မႈဟာ ညွိယူစရာမလိုပဲအလိုလိုေရာက္လာတယ္။
တစ္ေယာက္နဲ႕တစ္ေယာက္ၾကား ျငင္းခုန္မႈေတြရွိမယ္။ စိတ္ဆိုးမႈေတြရွိမယ္။ ျပႆနာေတြရွိမယ္။ ဒါေပမယ့္လည္း……။
တိတိပပေသေသခ်ာခ်ာေျဖရွင္းျပစရာမလိုေအာင္ကို စကၠန္႕အနည္းငယ္ၾကာတာနဲ႕ ေျပေပ်ာက္သြားၾကတာပဲမဟုတ္လား။ အဲဒီလိုပဲ ျပႆနာတိုင္းကို အေျဖတူတူရွာျပီး သံေယာဇဥ္ေတြ ပိုခိုင္မာလာခဲ့တာပဲ မဟုတ္လား။

နားလည္မႈ။

ဒီစကားတစ္ခြန္းကို အေသအခ်ာယံုၾကည္နားလည္ထားၾကတယ္။ စိတ္ဆိုးေဒါသထြက္စရာ ၾကံဳရင္ေျဖရွင္းေၾကး။ ကိုယ္လက္မခံႏိုင္တဲ့ အျပဳအမႈမ်ိဳးေတြ႕ရင္ ေျဖရွင္းေၾကး။ မေျဖရွင္းပဲ ႏႈတ္ဆိတ္ေနျခင္းဟာ ျပႆနာရဲ႕အစပဲ။ ဒီလိုခံယူနားလည္ထားၾကတယ္။

ယံုၾကည္မႈ။

သူကေတာ့ ငါ့ကို နားလည္မွာပါ ဆိုတဲ့ ယံုၾကည္မႈ။ အဲဒီယံုၾကည္မႈေလးတစ္ခုတည္းနဲ႕ပဲ ေျပာသမွ်စကားေတြက အထိန္းအကြပ္မဲ့လာတယ္။ ဒါေပမယ့္လည္း ယံုၾကည္မႈကျမဲျမံခိုင္မာေနတဲ့အခါ ျပႆနာ ဆိုတာ ခပ္ေဝးေဝးကေန ေငးၾကည့္ေနရရွာေပါ့။

တစ္ေယာက္ေယာက္က စိတ္အားငယ္ေနရင္ က်န္တစ္ေယာက္ရဲ႕စိတ္မွာ ႏွစ္သိမ့္ဖို႕ အေတြးကိုအခ်ိန္ရွိသေရြ႔ေတြးေနမိတတ္ၾကတယ္။ တကယ္ဆို ျမင္ဖူးျခင္းမျမင္ဖူးျခင္းမဆိုင္ပါဘူး။ စိတ္ကို ဖြင့္ၾကည့္ပါ။ အလွဆံုးပန္းေတြ ပြင့္ေနတာ ျမင္ရလိမ့္မယ္။

အခ်ိန္အတိုင္းအတာတစ္ခုအထိ ေလ့လာအျပီးမွာ ဘယ္လိုျငင္းျငင္း၊ စိတ္ၾကီးက ဒီလူကေတာ့ မင္းရဲ႕ ခ်စ္မိတ္ေဆြ လို႕ သတ္မွတ္ေပးျပီးတဲ့ေနာက္ ဘယ္လိုမွ ေရွာင္ပုန္းလို႕မရေတာ့ဘးူ။ တစ္ေယာက္နဲ႕ ပတ္သတ္သမွ် အရာအားလံုး က်န္တစ္ေယာက္က ေဝမွ်ခံစားေပးရရွာျပီ။
ကိုယ္နဲ႕ စိတ္တူကိုယ္တူ မွ်ေဝခံစားေပးမယ့္သူေတြရွိေနတဲ့ ကမၻာေလာကမွ မလွရင္ ဘယ္ကမၻာ လွမလဲ။ ဒီေရစက္ကုိ ေရွ႕ထိ တူတူဆက္ၾကပါစို႕လို႕ မတိုက္တြန္းလည္း ဆက္ရွိေနမယ့္ ေရစက္ပဲမဟုတ္လား....။

ယေန႕အတြက္သင္ခန္းစာ

“၈၀၀၀ လား အင္း ခဏေစာင့္”

ဖုန္းထဲက ၾကားေနရတဲ့ အသံေတြကို နားေထာင္ျပီး သက္ျပင္းတစ္ခ်က္ရိႈက္မိသြားသလို ကိုယ္ကိုယ္တိုင္လည္း အရွက္ရမိသြား၏။ ၂၈ ႏွစ္ဆိုသည္ အသက္သည္ ရင့္က်က္ဖို႕ေတာ့ ေကာင္းပါျပီ။ ခုေတာ့ ညေနေက်ာ္ရံု ခုႏွစ္နာရီဆိုသည့္ အခ်ိန္ေလးမွာ အငွားကားတစ္စီးေပၚ တစ္ေယာက္တည္းေရာက္ေနရံုေလးနဲ႕ စိတ္အားမငယ္သင့္ဘူးမဟုတ္လား။ သူတပါးကို ဖုန္းဆက္အေႏွာင့္အယွက္မေပးသင့္ဘူးမဟုတ္လား။ သူေမးသည့္ ေမးခြန္းမ်ားကို ျပန္ေျဖရင္း အားနာလြန္းစြာ  ဖုန္းခ်ခ်င္ေနခဲ့သည္။ မျဖစ္သာလြန္းဟန္ႏွင့္ သူ႕ဘက္က ဖုန္းခ်ဖို႕ စကားစမွ ကၽြန္မလည္း ဖုန္းခ်လိုက္ရေတာ့သည္။ သို႕ေသာ္ ရင္မွာ စိုးထိတ္ေနမႈက မေလ်ာ့ပါးေသး။

ကၽြန္မ ညဥ္႕နက္ပိုင္းမ်ားတြင္ တစ္ေယာက္တည္း အျပင္မထြက္ဖူးပါ။ မျဖစ္မေနထြက္ခဲ့သည္ရွိေသာ္ စိတ္ခ်လံုျခံဳရသည့္ ခရီးသြားေဖၚေတာ့ ပါသည္သာ။ အငွားကားဆိုလည္း စိတ္ခ်လံုျခံဳသည့္ အငွားကားသမားလိုမ်ိဳး ေခၚသြားတတ္သည္သာ။ အိမ္တြင္ အစစအျဖည့္ဆည္းခံလူျဖစ္၍ပဲလားမသိ၊ ကၽြန္မ ေၾကာက္တတ္ပါသည္။ အသဲငယ္သည္ဟု ဆိုခ်င္ဆိုၾကပါေစ။ ကၽြန္မ ေၾကာက္တတ္ပါသည္။

ရင္ဆိုင္ျခင္းဆိုတာ ကိုယ့္ရဲ႕ တိုက္ပြဲေခၚသံပဲ

ယိုင္နဲ႕ေနတဲ့ ကိုယ့္မ်က္ဝန္းေတြကိုယ္ ျပန္မၾကည့္ခ်င္ဘူး။ သိတယ္။ ကိုယ္သိတယ္။ ဒီခ်ိန္မွာ အားေလ်ာ့တာနဲ႕ ပန္းတိုင္ဟာ အေဝးၾကီးကို ေျပးလို႕ေပ်ာက္ကြယ္မယ္။ သိတယ္။ ကိုယ္သိတယ္။ကိုယ့္လက္ႏွစ္ဖက္က ေသြးေၾကာေတြဟာအနီေရာင္ေပ်ာက္လုျပီ။ မတတ္ႏို္င္ဘူး။ ကိုယ့္လိုအင္အတြက္ ကိုယ္ၾကိဳးစားရမွာပဲ။

အျမင္ေတြကို ခဏေမ့ထားဖို႕ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ခိုင္းေစထားတယ္။ ဘဝေတြကို ခဏေမ့ထားဖို႕ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ခိုင္းေစထားတယ္။ အခ်စ္ကို ခဏေမ့ထားဖို႕ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ခိုင္းေစထားတယ္။ လက္ရွိကိုယ့္အတြက္အေရးအၾကီးဆံုးအရာ….ပန္းတိုင္။

ကိုယ့္စိတ္ေတြ အင္အားေလ်ာ့လုလု။ ဒီခ်ိန္မွာကိုယ္ဟာ တပ္ပ်က္လုလု သရဲနီပဲ။ ဟင့္အင္း။ သရဲနီဆိုတာ ဘယ္ေလာက္ထိ တပ္ပ်က္ေနပါေစ၊ ျပိဳင္ပြဲအဆံုးထိ ေရကုန္ေရခမ္းကစားတယ္။ အႏုတ္လကၡဏာျပေနတဲ့ ျပိဳင္ပြဲရလဒ္ထက္ ပရိသတ္အတြက္ အစြမ္းကုန္ ကစားျပႏိုင္ဖို႕ အဓိကထားတယ္။ ဟုတ္တယ္။ ကိုယ္ပန္းတိုင္ကို ကိုယ္ဆက္ေလွ်ာက္မယ္။ ဒါ ကိုယ့္အတြက္ စိတ္ခြန္အားပဲ။

ငွက္ကေလးတစ္ေကာင္အတြက္-၁၂

“ငွက္ကေလးတစ္ေကာင္အတြက္-၁၂”

အိပ္မက္သီခြင့္မရတဲ့ေန႕ေတြကို ကိုယ္ ေငးၾကည့္ေနရံုပဲ တတ္ႏိုင္ခဲ့တယ္။ မယံုခ်င္လည္းယံုလိုက္ရ။ ငွက္ကေလးမွာ ငွက္ကေလးတစ္ေကာင္ ရွိေနတယ္ တဲ့။

ကမၻာက တျဖည္းျဖည္းအညိဳေရာင္သမ္းလာတယ္။ ငွက္ကေလးက ကိုယ္နဲ႕ ေဝးသထက္ေဝးသြား။ ဒါေပမယ့္လည္း ကိုယ့္အတြက္ခ်န္ခဲ့တာက အလြမ္းနဲ႕ ေၾကကြဲျခင္းေတြ။ ဆူးစူးဖူးတဲ့ ယုန္သူငယ္လိုပဲ။ ငွက္တစ္ေကာင္ရဲ႕ အရိပ္အေယာင္ ျမင္တိုင္း ေငးၾကည့္ရမွာ ေၾကာက္တတ္လာခဲ့ျပီ။ ေနာက္တစ္ၾကိမ္ အခ်စ္ဆိုတဲ့ ႏြံကို ဆက္ကၽြံမိမွာစိုးလို႕ပါ။ ဒါေပမယ့္လည္း ငွက္ကေလးဟာ ကိုယ့္အတြက္ ငွက္မ်ားစြာထဲက ငွက္တစ္ေကာင္အျဖစ္ထက္ ထူးျခားခဲ့တယ္။

မနက္မနက္ဆို ငွက္ကေလးေတြစာကေလးေတြ သိပ္ဆူတာပဲ။ ျမင့္မိုရ္ပိတ္ကေနဝင္လာတဲ့ သူတို႕က အိမ္ထဲကို သူတို႕ဘာသာဝင္လာျပီး သူတို႕ဘာသာ ျပန္ထြက္သြားၾကတယ္။ ကိုယ့္စိတ္ကေတာ့ မနက္ခင္းတိုင္းမွာ ငွက္ကေလးတစ္ေကာင္ဆီ အေျပးသြားမိရဲ႕။ အိုး ေန႕ခင္းဟာ ငွက္ေမြးအိမ္ က်ေနတာပီ။ က်လိက်လိနဲ႕ ဆူညံေနလိုက္တာ။ ကိုယ္ေမာင္းမထုတ္ရက္ခဲ့ဘူး ငွက္ကေလးေရ။ သူတို႕ကိုၾကည့္ရင္း သူ႕ကို လြမ္းမိတဲ့အလြမ္းကိုေျဖသိမ့္ေနရ၊ ကိုယ္တရားမွ်တပါရဲ႕လား။

အထီးက်န္ ည

“အထီးက်န္ည”

ည။ ရွင္းလင္းေနသည္။ အေတြးေတြရွင္းလင္းေနသည္။ ျဖစ္ခ်င္စိတ္ ရွင္းလင္းေနသည္။ တစ္ခုခုကို စိတ္ပါလက္ပါ ေတြးေတာခ်င္စိတ္မရွိသလို စာဖတ္ဝါသနာပါသူျဖစ္ျပီးစာဖတ္ခ်င္စိတ္မရွိသည္မွာလည္း ထူးဆန္းေနပါသည္။ညသည္ တိတ္ဆိတ္ျခင္းကို လိုအပ္သူအတြက္ တိတ္ဆိတ္ျခင္းတို႕ေပးေနေသာ္ျငား အိပ္စက္ခ်င္သူအတြက္ အိပ္ခ်င္စိတ္တို႕ သယ္ေဆာင္မလာပါ။ စိတ္ ရွင္းလင္းျခင္းဟူသည့္ ခံစားခ်က္တစ္ခုသာေပးေနသည္။

ခ်စ္သူ...တဲ့လား

“ခ်စ္သူ…တဲ့လား”

 (၁)

            “ခ်စ္တယ္”။ ဟင့္အင္း ဒီစကားကို ကၽြန္မ ေနာက္ထပ္မသံုးႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ခ်စ္တယ္ဆိုတဲ့ စကားကို ေနာက္ထပ္မသံုးႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ခြင့္မလႊတ္ပါနဲ႕။ ကၽြန္မကို ခြင့္မလႊတ္ပါနဲ႕။ ” ခ်စ္တယ္ဆိုတဲ့ စကားကို တစ္စံုတစ္ေယာက္ဆီမွာပဲ ကၽြန္မ ျမဳပ္ႏွံထားလိုက္မိျပီ။ ေနာက္တစ္ေယာက္ဆီေျပာင္းဖို႕ အင္အားမရွိေသးသလို ေနာက္ထပ္ေနာက္ထပ္လည္း လက္ဆင့္ကမ္းဖို႕ အင္အားမရွိေတာ့။

            ကၽြန္မကို ေငးၾကည့္ေနသည့္ ေဇယ်မ်က္ဝန္းမ်ားမွ အၾကည့္လႊဲလိုက္ရင္း တမင္တကာ ေအးစက္မာေၾကာသည့္အသံျဖင့္ စကားစလိုက္သည္။

            “ကၽြန္မ လက္မခံႏိုင္ဘူး ကိုေဇယ် အခ်စ္ဆိုတာကို ေနာက္တစ္ေခါက္ျမည္းစမ္းဖို႕ ေၾကာက္သြားျပီလို႕ပဲ မွတ္ေပးပါ”

            “ဘာဆိုင္လို႕လဲ ဘာဆိုင္လို႕လဲဗ်ာ မႏွင္းဦး အခ်စ္ကို ေၾကာက္တယ္ဆိုတာကို ကၽြန္ေတာ္ နားလည္ေပးႏုိင္ပါတယ္ ဒါေပမယ့္ ဒီလိုယတိျပတ္ၾကီးျငင္းမယ့္အစား ကၽြန္ေတာ့္ကိုေကာ တစ္ခါေလာက္…”

            ဆက္မလာသည့္ သူ႕စကားအတိမ္အနက္ကို နားလည္လိုက္ပါသည္။ သို႕ေသာ္ ကၽြန္မ လက္မခံႏိုင္။

            “ဒီေန႕ ကိုေဇယ်က ကၽြန္မကို ဘာမွမေျပာခဲ့ဖူး လို႕ပဲ မွတ္လိုက္ပါ့မယ္ သြားေတာ့မယ္”

            ေဇယ်ဆီမွ ခြင့္ျပဳခ်က္မရခင္မွာပင္ ကၽြန္မ လွည့္ထြက္လာမိသည္။ ေျခလွမ္းတို႕ကိုလည္း မေျပးရံုတမယ္လွမ္းရင္း။

အနားတို႕မညီေသာ္လည္း စတုဂံဟုေခၚပါသည္

“အနားတို႕မညီေသာ္လည္း စတုဂံဟုေခၚပါသည္”

            “ေဂ်ာက္ ”

အိမ္ေရွ႕မွ တံခါးဖြင့္သံၾကားရ၏။ အိပ္ေနေသာ သားကိုယ္ခႏၶာေလး ဆက္ခနဲ တုန္သြားတာ သတိထားမိသည္။

မိေသာင္း ကိုယ္ေပၚမွ ေစာင္ကို ခြာ၍ ျဖည္းျဖည္းခ်င္းထရပ္လိုက္သည္။ ထို႕ေနာက္ အိမ္ေရွ႕သို႕ ထြက္ခဲ့လိုက္ေတာ့ ယိုင္ထိုးေနသည့္ အရိပ္ေၾကာင့္ ကိုတင္သန္းမွန္း ေသခ်ာသြားသည္။ တေထာင္းေထာင္းထေနသည့္ အနံ႕မ်ားၾကား ၾကိတ္မွိတ္အသက္ရွဴရင္း သြားတြဲလိုက္္သည္။ မတြဲခင္က အနည္းငယ္မတ္ႏိုင္ေသာ ခႏၶာကိုယ္သည္ တြဲလိုက္သည့္အခါ ပို၍ ယိုင္ထိုးလာသလိုထင္ရ၏။ မိေသာင္းဘက္သို႕ ကိုတင္သန္းတစ္ကိုယ္လံုး ေစာင္းပါလာသည္။ မႏိုင္မနင္းတြဲရင္း ဘုရားခန္းမွာ အသင့္ခင္းထားသည့္ အိပ္ယာေပၚသို႕ တင္လိုက္သည္။ ဒီေန႕က အိမ္ရဲ႕ တစ္ခုတည္းေသာ အိပ္ခန္းကို  သားေလးအား အပိုင္စားေပးထားသည္မဟုတ္ပါလား။

ထို႕ေနာက္ ကိုတင္သန္းေဘးတြင္ ထိုင္ကာ ကိုတင္သန္းအိပ္ယာမွ အႏုိးကို ေစာင့္ေနလိုက္မိသည္။ အကယ္၍မ်ား ကုိတင္သန္းကသာ သူမေျပာသည့္ ကိစၥကို  လက္မခံႏိုင္ဘူးဟုမ်ားေျပာခဲ့လွ်င္ျဖင့္ သူမ ထြက္သြားမည္ဟူသည့္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ကလည္း ခိုင္ခိုင္မာမာျဖင့္……………။

ငွက္ကေလးတစ္ေကာင္အတြက္-၁၁

“ငွက္ကေလးတစ္ေကာင္အတြက္-၁၁”

ကိုယ္က ေရညွိစိမ္းမဟုတ္ေပမယ့္လည္း ခ်စ္ရသူအတြက္ဆို ေဟာဒီလက္ဖ်ံကေသြးကို ထုတ္ေပးရက္ခဲ့သူပါ။ ကိုယ့္လက္ဖ်ံေသြးမွာ မင္းအတြက္ အားအင္မရႏိုင္တာကေတာ့ ကိုယ့္အားနည္းခ်က္ေပါ့။ ငွက္ကေလးေရ အိပ္မက္က မႏိုးေသးဘူးလား။ မင္း သိပ္ အအိပ္မက္လြန္းတယ္။ မင္း သိပ္ေတြးတတ္လြန္းတယ္။ မင္း သိပ္ အားနာတတ္လြန္းတယ္။

သတၱဝါကြဲ႕၊ သတၱဝါ။ အသက္ရွိတယ္။ စိတ္ရွိတယ္။ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ေနခြင့္ရခ်ိန္မွာ ဘာ့ေၾကာင့္မ်ား ကိုယ့္ကိုယ္ကို ၾကိဳးေတြနဲ႕ တုပ္ေႏွာင္ထားပါသလဲ။ ရယ္၊ မင္းရယ္ခ်င္ရယ္ပစ္လိုက္၊ ငို မင္းငိုခ်င္ ငိုပစ္လိုက္၊ ျပံဳး မင္းျပံဳးခ်င္ ျပံဳးပစ္လိုက္။ တစ္ခါတေလမွာ အစဥ္အလာဆိုတာ ေခါင္းငံု႕ဖို႕ထက္ ေတာ္လွန္ဖို႕လိုအပ္တယ္။

မိန္းမသားအခ်စ္

“မိန္းမသား အခ်စ္”

သူနဲ႕ ကၽြန္မနဲ႕ ခင္မင္တာၾကာပါျပီ။ ဟိုးတေလာကမွ စကားေျပာရင္းသတိထားမိတာ သူ႕ေလသံ၊ သူ႔အေတြးေတြဟာ ေယာက်္ားဝါဒီဆန္ေနပါ့လား ဆိုတာပါပဲ။ ဟင့္အင္း။ ကၽြန္မ ဘာမွ မျဖစ္ပါဘူး။ ကၽြန္မ ဘာျဖစ္ရမွာလဲ။ သူနဲ႕ ကၽြန္မဟာ အရိုးသားဆံုးအရွင္းသန္႕ဆံုး ခင္တဲ့သူေတြ။ ကိုယ္ခင္တဲ့သူတစ္ေယာက္ဟာ ဒီလိုလူပါ့လား ဆိုတဲ့အသိကလြဲလို႕ ကၽြန္မအတြက္ ဘာမွ ထူးျခားဆန္းၾကယ္မလာပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ေတြးမိတဲ့ အေတြးတစ္ခုက ေယာက်္ားဝါဒီတစ္ေယာက္ေယာက္ကိုသာ ခ်စ္သူေတာ္ ခဲ့မိရင္ ဆိုတဲ့အေတြးေလးပါပဲ။ ဟုတ္တယ။္ အိုး ကၽြန္မ သိပ္ေၾကာက္တာပဲ။ မဟာဖိုဝါဒီၾကီးတစ္ေယာက္ေယာက္ကိုသာ ခ်စ္သူ အျဖစ္ေတာ္ခဲ့မိလို႕ရွိရင္ ကၽြန္မ ဘဝပ်က္သြားမလားပဲ။

ကယ္တင္ရွင္

“ကယ္တင္ရွင္”

အိပ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ အိပ္ေနသည္။ ရိုးရိုးတန္းတန္းအိပ္ေနျခင္းမဟုတ္ပါပဲ အိပ္မက္ေတာၾကီးထဲတြင္ လွည့္လည္ေနထိုင္ရင္း အိပ္ေနသည္။ ႏိုးထဖို႕မည္သို႕ပင္ အားယူပါေစ၊ ႏိုးထဖို႕ မတတ္ႏိုင္ခဲ့။ အိပ္မက္၏ ျဖားေယာင္းမႈတြင္ ပါသြားရကာ မ်က္လံုးဖြင့္ဖို႕ မစြမ္းသာေတာ့။

ဟုတ္၏။ကၽြန္ေတာ္ အိပ္ေနသည္။ ကၽြန္ေတာ့္မ်က္ခြံသည္ လက္ရွိအခ်ိန္တြင္ မ  ရ အခက္ဆံုးေသာ နံရံၾကီးျဖစ္လာသည္။ မည္သည့္ ဝန္ခ်ီစက္ႏွင့္မွ် မ မ ႏိုင္ေတာ့။ မ်က္ခြံတစ္ဖက္ကိုအသာအယာ မ ၾကည့္သည္။ တုတ္တုတ္မွ်မေရြ႕။ ငါ ထ သင့္ျပီဟူသည့္အသိျဖင့္ ေနာက္တစ္ေခါက္ၾကိဳးစားသည္။ သို႕ေသာ္ ဆံခ်ည္တမွ်င္စာမွ်ေတာင္ ၾကြတက္မလာခဲ့။ အိပ္စက္ျခင္းတြင္ ျဖားေယာင္းမႈရွိေၾကာင္း သိလိုက္ရ၏။ မ်က္ခြံကို မ ရန္ၾကိဳးစားေနေသာ ကၽြန္ေတာ့္အား ခ်ိဳျမိန္သာယာေသာ အိပ္မက္သည္ အနံ႕အသတ္အရိပ္အေငြ႕ေပးေလျပီ။ ထိုအနံ႕၊ ထိုအရိပ္ေနာက္သို႕ လိုက္ခ်င္စိတ္ကို ထိန္းေနရသည့္အရသာ။ ေသခ်ာသည္။ ဒီမ်က္ခြံကို ဆက္ မ ျဖစ္မည္ဟု ကၽြန္ေတာ္ အာမ မခံနိုင္ေတာ့။ မ်က္ခြံတို႕အား ေခတၱအနားေပးရန္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ျခင့္ မ ဖို႕ၾကိဳးစားေနသည့္ စိတ္အား ေလွ်ာ့ခ်လိုက္သည္။ ထိုအခါ စိတ္သည္ အိပ္မက္ေနာက္သို႕ ေကာက္ေကာက္ပါေအာင္ လိုက္ေလေတာ့၏။ ထိုသို႕ျဖင့္ မ်က္ခြံကိုမရန္ ယာယီေမ့ျပန္ေလ၏။

လူတို႕၏ စိတ္ကား ထူးဆန္းလွသည္။ အိပ္မက္ဆိုး မွန္းေသခ်ာေနခဲ့လွ်င္ ဒါအိပ္မက္ဆိုး၊ ဟု ေတြးရင္း မရမက ရုန္းထြက္မွ ေၾကာက္ရြံ႔ေနရသည့္ စိတ္ခံစားခ်က္က လြတ္ေျမာက္မည္ကုိသိ၏။ ထို႕အတူ ၾကိဳးလည္းၾကိဳးစားႏိုင္၏။ သို႕ေသာ္ မူးယစ္ဖို႕ေကာင္းေသာ အိပ္မက္ခ်ိဳခ်ိဳေလးမ်ားတြင္မူ ျပင္ပ အေႏွာင့္အယွက္မပါပဲ ေတာ္ရံုတန္ရံု အိပ္ယာမွႏိုးထဖို႕ဆိုသည္မွာ ခက္ခဲလွသည္။

ပန္းေလးတစ္ပြင့္ တေရြ႕ေရြ႕ႏွင့္ လွမ္းလာေနသည္

လန္းဆန္းလွပလြန္းေသာ ပန္းေလးတစ္ပြင့္သည္ တေရြ႕ေရြ႕ႏွင့္ ကၽြန္မအနီးသို႕ တိုးကပ္လာေနသည္။ ထိုပန္းေလးသည္ ကၽြန္မအတြက္လား။ သို႕မဟုတ္ တျခားတစ္ေယာက္အတြက္လား။ ေနပူထဲတြင္ ရပ္ေစာင့္ေနရသူအဖို႕ ပန္းတစ္ပြင့္၏ ေအးျမလက္ဆက္မႈကို ရႈရိႈက္ခြင့္ရလိုက္လွ်င္ လိုအပ္ေနေသာ ေအးျမမႈသည္ ႏွလံုးသားထဲထိ တိုးဝင္သြားႏိုင္လိမ့္မည္။
ထိုပန္းေလး၏ ပိုင္ရွင္သည္ မည္သူ႕ကို ရည္ရြယ္ေပးပါသလဲ။ ပန္းေလး၏ ရည္ရြယ္ခ်က္ကို ပန္းပြင့္ေလး၏ ပိုင္ရွင္သာ သိပါလိမ့္မည္။ ပန္းပြင့္ေလးကေတာ့ တေရြ႕ေရြ႕ႏွင့္ လွမ္းလာေနဆဲ။ ကၽြန္မႏွင့္ လက္တစ္ကမ္းအကြာတြင္ ဝဲလွည့္ေနသည္။ ထိုပန္းပြင့္ေလးကို ကၽြန္မ လွမ္းယူ၍ ရမည္မဟုတ္မွန္း စိတ္တြင္ သိေနသည္။ ထိုပန္းပြင့္ေလးကို ကၽြန္မမွမဟုတ္။ တျခားမည္သူမွလည္းယူ၍ မရနိုင္။ ပန္းပြင့္ပိုင္ရွင္ေစညႊန္သည့္ေနရာတြင္သာ ပန္းပြင့္ေလး ရွိေနေပလိမ့္မည္။
ပန္းပြင့္ပိုင္ရွင္သည္ ပန္းပြင့္ေလးအား မည္သူ့ထံသို႕မ်ား ေစညႊန္လိုက္ပါသလဲ။ အခြင့္ရွိရင္ သိခ်င္စမ္းပါဘိ။ ထိုပန္းပြင့္ေလးသည္ ကၽြန္မအတြက္ ရည္ရြယ္ေလသလား။ သို႕မဟုတ္ အျခားတစ္ေနရာအတြက္ေလလား။
စကားမစပ္ ဆိုရပါဦးမည္။ ကၽြန္မသည္ ေနပူထဲတြင္ ရပ္ေနသူတစ္ဦးျဖစ္ပါသည္။ ရိုးရိုးတန္းတန္းရပ္ရံုသာမဟုတ္။ တစ္ခုခုကို ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနသူသာျဖစ္သည္။ ထိုတစ္ခုခုသည္ တစ္စံုတစ္ေယာက္ထံတြင္သာ ရွိပါသည္။ ထိုတစ္စံုတစ္ေယာက္သည္ ပန္းကေလး၏ ပိုင္ရွင္ျဖစ္သည္ဆိုသည္မွာ အထူးေျပာစရာပင္မလိုပါ။
ဟုတ္ပါသည္။ ပန္းကေလး၏ ပိုင္ရွင္ထံမွ ကၽြန္မ တစ္စံုတစ္ခုကို ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနပါသည္။ ထိုအရာမွာ…။

ခ်စ္သူ ႏွင္းဆီညိဳ

ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ သူမသည္ အဆိပ္ျပင္းလြန္းသည့္ ႏွင္းဆီပဲ ျဖစ္သည္။ ရိုးရိုးႏွင္းဆီမဟုတ္သည့္ အဆိပ္ရွိေသာ ဆူးမ်ားကာရံထားေသာ ႏွင္းဆီရိုင္း။ ႏွင္းဆီရနံ႕ကို ရႈရိႈက္ဖို႕မေျပာႏွင့္၊ လက္ကေလးႏွင့္ အသာအယာတို႕ထိဖို႕ကိုပင္ ကၽြန္ေတာ္ မရဲဝဲ႕ခဲ့။ သူမ၏ အဆိပ္ျပင္းလြန္းေသာ မာယာဆူးမ်ားကို ေငးၾကည့္ရင္း ကိုယ္ကုိယ္ကို ကၽြမ္းက်င္သည့္ ပန္းဆြတ္သမားမဟုတ္ဟု သတိေပးေနရသည္မွာ အခါခါျဖစ္သည္။ ထိုကဲ့သို႕ ၾကိဳေရွာင္ခဲ့ပါလွ်က္ႏွင့္ သူမ၏ အဆိပ္မိခဲ့သည္ဟုဆိုလွ်င္ ကၽြန္ေတာ္ ညံ႕ဖ်င္းလြန္းရာမ်ားက်ေနေလမလား။

“အဲဒီေန႕က  ကၽြန္ေတာ္ မလာခဲ့ပါဘူး။ ဟုတ္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္မလာခဲ့ဘူးလို႕ မွတ္မိေပးပါ။ ခင္ဗ်ားရဲ႕ ပါးလ်လြန္းတဲ့ ဆံပင္ႏုေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ တိတိက်က်ဆိုရရင္ အညိဳေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ေတြ ကၽြန္ေတာ့္ကို မမွတ္မိဘူးမဟုတ္လား။ ေလနဲ႕ယိမ္းကေနတဲ့ ခင္ဗ်ားဆံပင္ေတြက ကၽြန္ေတာ့္ထြက္သက္ဝင္သက္ရနံ႕ကို သူတို႕ ရႈရိႈက္မိသြားၾကတယ္။ အဲဒီေန႕က ကၽြန္ေတာ္မလာခဲ့ဘူး။ ခံုတန္းျပာေလးကို ကၽြန္ေတာ္မလာခဲ့ဘူးလို႕ မွတ္မိေပးပါ။”

အေတြးႏွင့္အတူ မ်က္လံုးအစံုကို မွိတ္လိုက္မိ၏။ ေယာက်္ားသားတစ္ေယာက္လည္း မ်က္ရည္က်တတ္ပါတယ္ဆိုသည့္ စကားကိုၾကားလွ်င္ သူမ ဟားတိုက္ရယ္ေမာေနေလာက္ပါသည္။

ကိုယ္ လူငယ္ေလးျဖစ္ပါသည္

“ငါ လုပ္ခိုင္းတဲ့ အတိုင္း လုပ္စမ္းပါ”

“ငါ သြားခိုင္းတဲ့ ေနရာသြား”

“ငါ့ကိုျပန္လွန္မေမးနဲ႕”

ေစတနာ ဟူသည့္ စကားေလးသံုးခြန္းျဖင့္ ကိုယ့္လိုအင္ကို တစ္ခုမွ မေမးပါပဲ ထိန္းခ်ဳပ္သြားၾကသည္။ ကိုယ့္တြင္ ေျခလက္ မရွိေတာ့။ ကိုယ့္တြင္ ဦးေႏွာက္မရွိေတာ့။ “လူၾကီးက ေကာင္းေစခ်င္လို႕ လမ္းညႊန္ေပးတာ အျမင့္တင္ေပးတာကို ခုန္ခုန္မဆင္းနဲ႕” စသည့္စကားတို႕ျဖင့္ ကိုယ္သည္ မေသြးတာၾကာေသာ ဓါးကဲ့သို႕ မေတြးေသာ ဦးေႏွာက္အတံုးၾကီးကို ပိုင္ဆိုင္လိုက္ရေလျပီ။

ကုိယ္ လုပ္ခ်င္ေသာအရာသည္ ဘာျဖစ္ပါသလဲ။ တကူးတကစဥ္းစားၾကည့္ေသာ္လည္း ထြက္ရွိမလာေတာ့။ ကိုယ္ပိုင္ဆိုင္ခ်င္ေသာ အရာသည္ ဘာျဖစ္ပါသလဲ။ ကိုယ့္ဦးေႏွာက္ၾကီး တံုးေလျပီ။ ကိုယ္ လက္ရွိလုပ္ေနေသာ အလုပ္သည္ လုပ္သင့္သည္ဟု လူၾကီးေတြ သတ္မွတ္ေပးေသာ လမ္းေၾကာင္းျဖစ္၍ ကိုယ္ပိုင္သမွ်ေသာ အရာတို႕သည္ ပိုင္ဆိုင္သင့္သည္ဟူသည့္ စြဲခ်က္ျဖင့္ ကိုယ့္လက္တြင္ ထားရွိထားသည့္အရာမ်ားျဖစ္ၾကသည္။

ကိုယ္သည္ လူငယ္ျဖစ္သည္။ ကိုယ္ျဖစ္ခ်င္သည့္အရာကိုသာ လုပ္လွ်င္ လမ္းမွားႏိုင္သည္။ ထိုအဆိုကို လက္ခံပါသည္။ သို႕ေသာ္ လမ္းမွားမွာစိုးလွ်င ္လိုအပ္သည့္ အသိပညာတို႕ကို ျဖည့္ဆည္းေပး၍ မရႏိုင္ေလသေလာ။ ခုေတာ့ လူငယ္ပီပီ လမ္းမွားမည္စိုးသျဖင့္ လူၾကီးေပးသမွ် လမ္းေၾကာင္းေပၚ ေလွ်ာက္လမ္းေနရသည္။ တကယ္ဆို  လမ္းမမွားဖို႕ ကိုယ့္တြင္သာ တာဝန္ရွိပါသည္။ အကယ္၍ မွားသြားခဲ့လွ်င္လည္း ေနာက္ထပ္မမွားေစရန္ ေရွာင္ဖယ္ႏိုင္သည့္ အရာ ေတြ႕ရွိျခင္းမဟုတ္ပါလား။

ခုေတာ့ ကိုယ္ လက္ႏွင့္ ေျခကို ျငိမ္ျငိမ္ေလးထား၍ ဦးေႏွာက္ၾကီးကို မေသြးပဲ ေနေနရပါသည္။