ကမၻာကေတာ့
လည္ျမဲလည္ေနမွာပဲ။သူ႕တိမ္းေစာင္းမႈကိုု တကူးတကရွာေဖြသူအတြက္
လမ္းျပေပးလိမ့္မယ္။ ရွင္သန္မႈဟာ မျဖစ္မေနလိုအပ္သူဆီပဲ ေရာက္လိမ့္မယ္။
ဒါကိုက နိယာမ မဟုတ္ဘူးလား။
Sunday, 16 February 2014
တစ္ေန႕ေပါ့
“ဘာေတြျဖစ္ေနတာလဲ”
ကိုယ့္ေမးခြန္းမွာလွည့္ၾကည့္မလာတဲ့ သူ႕သ႑န္ဟာ တစ္စံုတစ္ခုကို အေတြးလြန္ေနသလိုပါပဲ။ ဒါမွမဟုတ္ ကိုယ့္စကားသံကို ၾကားႏိုင္စြမ္းမရွိတာ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္။ ကိုယ္ သိပ္ညံ႕ခဲ့တာပဲ။ ႏွလံုးသားတစ္ခုလံုးရင္းျပီး ခ်စ္ျခင္းေမတၱာကို ပံုေအာထားခဲ့မယ္ဆိုရင္ ကိုယ္ေျပာသမွ်စကားေတြ သူၾကားမယ္ထင္ခဲ့တာ။ ခု ဒီေမးခြန္းဟာ ဆယ္ခါေျမာက္ေမးျခင္းပဲ။ သူ မၾကားခဲ့ဘူးဆိုတာ ေသခ်ာပါတယ္။
ကိုယ့္ေမးခြန္းမွာလွည့္ၾကည့္မလာတဲ့ သူ႕သ႑န္ဟာ တစ္စံုတစ္ခုကို အေတြးလြန္ေနသလိုပါပဲ။ ဒါမွမဟုတ္ ကိုယ့္စကားသံကို ၾကားႏိုင္စြမ္းမရွိတာ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္။ ကိုယ္ သိပ္ညံ႕ခဲ့တာပဲ။ ႏွလံုးသားတစ္ခုလံုးရင္းျပီး ခ်စ္ျခင္းေမတၱာကို ပံုေအာထားခဲ့မယ္ဆိုရင္ ကိုယ္ေျပာသမွ်စကားေတြ သူၾကားမယ္ထင္ခဲ့တာ။ ခု ဒီေမးခြန္းဟာ ဆယ္ခါေျမာက္ေမးျခင္းပဲ။ သူ မၾကားခဲ့ဘူးဆိုတာ ေသခ်ာပါတယ္။
“စိတ္အခင္းအက်င္းဟာ လိုက္မမီႏို္င္ေလာက္ေအာင္ထိ ဝကၤပါဆန္ေနတဲ့အခါ ကၽြန္ေတာ္ သိမ္ငယ္လာမိတယ္”
ေပါင္း ႏဳတ္ ေျမွာက္ စား
ခုထိ မကၽြမ္းက်င္ေသးတဲ့အရာပဲ
လမ္းတစ္ဝက္ေရာက္ျ႔ပီလား
အေရွ႕ဆီ ေငးေလသမွ်
ေဝးေနဆဲ လမ္းေၾကာကိုပဲ ျမင္တဲ့အခါ
စိတ္ၾကီးက ပိုပိုေမာလာ။
Sunday, 9 February 2014
ဥယ်ာဥ္မွဴး
အလင္း အလင္းလား။
ကိုယ္ရွိေနတဲ့ေနရာမွာ အလင္းေတြၾကီးစိုးေနတာလား။ ဆစ္ခနဲ စူးလာတဲ့ အေမွာင္။
အိုး ႏွလံုးသားမွာ ေသြးစိမ္းရွင္ရွင္ထြက္လို႕။ ဒါ ဘယ္သူတီးခတ္လိုက္တဲ့
အေမွာင္ေတးသြားလဲ။ ႏွလံုးသားတစ္ခုလံုး ေသြးလြန္လုလု။
---+++++++----------
စိမ္းညိဳ႕ေနတဲ့ မ်က္ဝန္းေတြ ေျပး။ မနားတမ္းေျပးေနတာလား။ ေဟး ခဏရပ္ပါ။ ငါ မငး္ေနာက္ကို လိုက္တာဖမ္းခ်င္လို႕မဟုတ္ပါဘူး။ ခဏေလး။ ဘဝရဲ႕ ျပည့္စံုမႈကို ရွာခ်င္လို႕။ ဘဝရဲ႕ ျပည့္စံုမႈကို ရွာခ်င္လို႕႔ပါ။
---+++++++----------
စိမ္းညိဳ႕ေနတဲ့ မ်က္ဝန္းေတြ ေျပး။ မနားတမ္းေျပးေနတာလား။ ေဟး ခဏရပ္ပါ။ ငါ မငး္ေနာက္ကို လိုက္တာဖမ္းခ်င္လို႕မဟုတ္ပါဘူး။ ခဏေလး။ ဘဝရဲ႕ ျပည့္စံုမႈကို ရွာခ်င္လို႕။ ဘဝရဲ႕ ျပည့္စံုမႈကို ရွာခ်င္လို႕႔ပါ။
ငါတို႕ ရိုးသားဖို႕ ေမ့ခဲ့ၾက
ငါတို႕ ရိုးသားဖို႕ ေမ့ခဲ့ၾကတယ္
---xxx----
အေရွ႕အရပ္က ေနထြက္တယ္
ဘယ္သူေျပာခဲ့သလဲ ဒါဟာအေရွ႕ပါလို႕
ဒီသီဝရီကို အမွန္တရားလို႕ လက္ခံရင္းနဲ႕ပဲ ငါတို႕
ေရွ႕ဆက္
ေစာဒက ဆိုတဲ့စကားကို ေမ့ေလ်ာ့ထားခဲ့တာ ဘယ္ေလာက္ၾကာခဲ့သလဲဲ
အေနာက္ရပ္ဆီ ေနဝင္တယ္
---xxx----
အေရွ႕အရပ္က ေနထြက္တယ္
ဘယ္သူေျပာခဲ့သလဲ ဒါဟာအေရွ႕ပါလို႕
ဒီသီဝရီကို အမွန္တရားလို႕ လက္ခံရင္းနဲ႕ပဲ ငါတို႕
ေရွ႕ဆက္
ေစာဒက ဆိုတဲ့စကားကို ေမ့ေလ်ာ့ထားခဲ့တာ ဘယ္ေလာက္ၾကာခဲ့သလဲဲ
အေနာက္ရပ္ဆီ ေနဝင္တယ္
Thursday, 6 February 2014
ေကာင္းကင္ျပာ တစ္ေနရာေတာ့ ညိဳလိမ့္ႏိုး
“ေကာင္းကင္ျပာ တစ္ေနရာေတာ့
ညိဳလိမ့္ႏိုး..”
-----xxxxx---------
“မရည္ရြယ္ပါဘဲ
ကာယကံ ဝစီကံ မေနာကံတို႕ျဖင့္ ပစ္မွားခဲ့ရင္ ခြင့္လႊတ္ေပးပါ ”
ႏႈတ္မွဆိုကာ လက္အုပ္ခ်ီမိုးလို႕ ရိုရိုက်ိဳးက်ိဳးကန္ေတာ့လိုက္စဥ္
မမမြန္မ်က္ဝန္းေထာင့္စြန္းေလးမွ ေငြေရာင္ခပ္လဲ့လဲ့ကို ျမင္ေတြ႕မိလိုက္ေလသလား။ ဟင့္အင္း။
ေမ အျမင္မွားတာပါ။ ေမအျမင္မွားတာေနမွာပါ။ မေန႕ကတည္းက ထုတ္ထားခဲ့ေသာ မမမြန္၏ဘြဲ႕ဓါတ္ပံုေလးကုိ
ထုတ္ေပးလိုက္ရင္း
“အိမ္မွာ ေတြ႕လို႕ ယူလာတာ၊ ” ဟု ေျပာလိုက္သည္။
“ဘာ့ေၾကာင့္ေျပာင္းမွာလဲ
ငါ့ညီမရယ္ ရန္ကုန္မွာ ညည္းေဆြမ်ိဳးသားခ်င္းဆိုလို႕ မြန္တစ္ေယာက္တည္းရွိတာကို”
“မဟုတ္ဘူး အစ္ကို ရံုးက သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕အတူ
အေဆာင္မွာေနမွာေလ တကၠသိုလ္ကတည္းက မမမြန္ဆီမွာေနခဲ့တာဆိုေတာ့ အေဆာင္ေနအေဆာင္စားဘဝတစ္ခါမွ
မၾကံဳဖူးဘူးမဟုတ္လား ခု အေဆာင္သူအျဖစ္ကို ခဏေလာက္ သြားေနၾကည့္ခ်င္လို႕ အေဖ့ဆီလည္း ခြင့္တာင္းေတာ့
အေဖက ခြင့္ျပဳတယ္ေလ”
“ေအးေအး ငါ့ညီမ မိေမတစ္ေယာက္ သြားလမ္းသာလို႕
လာလမ္းေျဖာင့္ပါေစကြာ မြန္ ဆုေတာငး္ေပးလိုက္ဦးေလ ဘာလုပ္ေနတာလဲ”
“အင္း မမြန္….”
မမမြန္ ဘာမွမေျပာႏိုင္ခင္ပင္ ေမ ကန္ေတာ့လိုက္သည္။
ထို႕ေနာက္ ပုဆစ္တုပ္ထိုင္ေနရာမွထကာ အထုပ္အပိုးမ်ားဆီသို႕ ေလွ်ာက္သြားလိုက္မိရင္း
“ေမ သြားေတာ့မယ္ အစ္ကို”
“ဟ ေနဦးေလ ငါလိုက္ပို႕ေပးမယ္ ..”
“အဟက္..”
အိုး စိမ္းလိုက္တာ။ ဖ်တ္ခနဲ သတိမ်က္ဝန္းအျဖစ္ေျပာင္းသြားသည့္
မမမြန္ကို ေမျမင္လိုက္ရသည္မဟုတ္လား။ ဘာရယ္ေၾကာင့္မသိ ႏႈတ္ခမ္းမွ ရယ္သံတစ္ခ်က္ျပဳမိသည္။
ထို႕ေနာက္
“ေမ ကားငွားထားတယ္ အစ္ကို …. ”
ေနာက္လွည့္မၾကည့္စတမ္းေပါ့။ အေရွ႕ဆီမွ အငွားကားဆီ
ေျခလွမ္းအစံုကို အရွိန္ျမွင့္ေလွ်ာက္လွမ္းလိုက္သည္။ အိုး ၾကားလိုက္မိျပန္ျပီ။ ရိႈက္သံလား။
ဟင့္အင္း။ မျဖစ္ႏုိင္ဘူး။ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ ဒါ မမမြန္ စိတ္ခ်မ္းသာဖို႕အတြက္ ေမ ဖယ္ခြာသြားတာပါ။
မမမြန္ကို ခ်စ္တဲ့အခ်စ္ေတြကို ေမ ဖယ္ခြာလိုက္ရံုပါေလ။ သို႕ေသာ္ မမမြန္ဆီက လက္ေဆာင္တစ္ခုေတာ့
ေမ့ဆီပါလာတာ ေသခ်ာသည္။ မမမြန္ဆီမွ ပါလာသည့္ ဆူးတစ္ေခ်ာင္းကိုေတာ့ ေသသည့္တိုင္ ေမဆြဲမႏုတ္ႏိုင္ေတာ့မည္မွာ
ေသခ်ာေနျပီျဖစ္၏။
ေကာင္းကင္ကို သတိတရ ေမာ့ၾကည့္မိလိုက္ေတာ့ ေကာင္းကင္သည္
ျပာလြင္လွ်က္ရွိသည္။ ေကာင္းကင္ျပာ။ ၾကည္လင္ရွင္းသန္႕ေနသည့္ ေကာင္းကင္ျပာ။ ေမ့ဦးေခါင္းထက္ရွိေနသည့္
ေကာင္းကင္ၾကီးကေတာ့ ျပာျပာလြင္လြင္ႏွင့္ ရႊန္းလဲ့ေတာက္ပေနသည္။ ေကာငး္ကင္၏ တစ္ေနရာရာမွာေကာ
ညိဳေမွာင္ေနမွာလား။ အေတြးႏွင့္အတူ “လွလိုက္သည့္ ေကာင္းကင္ျပာ” ဟု တီးတိုးေရရြတ္မိရင္း
ဖ်တ္ခနဲ ေမ ေခါင္းငံု႕လိုက္သည္။ ေကာင္းကင္ျပာကို ေမာ့ၾကည့္ရင္း အားတင္းထားရေသာ မ်က္ရည္စတို႕က
တားမႏိုင္ဆီးမရ ျပိဳက်ေတာ့မည္ မဟုတ္ပါလား။
ေမ့ ဝဲဘက္ရင္အံုေအာက္ကေတာ့ တဆစ္ဆစ္ကိုက္ခဲလွ်က္ရွိသလို
ေမ့ ဦးေခါင္းထက္က ေကာင္းကင္ျပာ၏ တစ္ေနရာရာတြင္ေတာ့ မိႈင္းညိဳ႕ေနပါလိမ့္မည္။ ေသခ်ာပါသည္..ေလ။
(၁)
ရက္စက္တယ္ ဆုိသည့္ စကားေလးျဖစ္တည္ရာေန႕ကို ေမ
ေတြးေနမိသည္။ ထိုေန႕က မမမြန္တို႕ အျပင္သြားခိုက္ ဖုန္း လာသည္။
“ကလင္ ကလင္ ကလင္”
အဝတ္ေလွ်ာ္စက္ခလုတ္ကို ဖ်တ္ခနဲပိတ္လိုက္ျပီး
ဧည့္ခန္းဆီသို႕ အေျပးေလးသြားလိုက္မိ၏။ မမမြန္တို႕ကလည္း အျပင္သြားေနသည္၊ ဖုန္းကလည္း
ေမ တစ္ေယာက္တည္းရွိခ်ိန္မွ လာသည္ဟု စိတ္က ေတြးလိုက္မိရင္း ဖုန္းကို ေကာက္ကိုင္လိုက္သည္။
“ဟယ္လို အမိန္႕ရွိပါရွင္”
“ေအး ေမလား ”
အသံမာျဖင့္ တစ္ဖက္မွ ေခၚလိုက္သံေၾကာင့္ ေမ ရုတ္ျခည္းစဥ္းစားသြားမိရရင္း
အေဖ ့အသံကို က်က္မိသြားသည္မို႕
“ဟုတ္ကဲ့ အေဖ ေမပါ မမမြန္က အျပင္ကိုသြားတယ္
ဒီေန႕ ႏြယ္ေလးတို႕ေက်ာင္းမွာဆုေပးပြဲရွိလို႕တဲ့ အဲဒါ အေဖ့ေျမးကိုသြားအားေပးၾကေလရဲ႕
ႏြယ္ေလးက အရင္ႏွစ္က ပထမဆုကို ဒီႏွစ္မွာယူရမွာေလ အေဖ့ေျမးကေတာ္ခ်က္ အေဖရယ္..”
“အဲဒါ အသာထားစမ္း ေျပာစရာရွိတယ္ သမီး ဘယ္ေတာ့ျပန္လာမွာလဲ
ေရနံေခ်ာင္းကို”
“အခုက သမီးက အလုပ္ဝင္ေနျပီေလ အေဖကလည္း ရံုးအားရက္ေရာက္မွ
ျပန္လာလို႕ရမွာေပါ့ အေဖတို႕စိတ္ခ်ရေအာင္ မမမြန္ဆီမွာပဲ ေနတဲ့ဟာကို ”
“ျဖစ္ႏိုင္ရင္ အလုပ္က ခြင့္ယူျပီး အျမန္ဆံုးျပန္လာႏိုင္မယ့္ရက္
သိခ်င္တယ္”
တကယ္ကို အေရးတၾကီးႏိုင္လွသည့္ အေဖ့အသံေၾကာင့္
ေမ အနည္းငယ္ထိတ္သြားမိသည္။ ဘယ္သူဘာမ်ားျဖစ္လို႕ပါလိမ့္။ အေဖကေတာ့ မျဖစ္ႏုိင္ ။ ဖုန္းေျပာေနသည္မဟုတ္လား။
ဒါဆို အေမမ်ားလား။
“ဟုတ္ လာမယ့္ ျပည္ေထာင္စုေန႕မွာပိတ္မယ္ဆိုေတာ့
၁၁ ေန႕ည ျပန္ခဲ့မယ္ အေဖ ၁၂ ရက္ေန႕ေရာက္မွာေပါ့ အေဖတို႕အေရးၾကီးတယ္ဆို ေမခြင့္တစ္ရက္
ထပ္တင္လိုက္မယ္ေလ”
“ေအး ဟုတ္ျပီ ၁၂ ရက္ေန႕ အေရာက္လာခဲ့ ဒီကိုမလာခင္မွာ
ေနမ်ိဳး နဲ႕ သိပ္အေရာတဝင္မေနနဲ႕ ၾကားလား၊ မိမြန္ကိုလည္း ဘာမွေျပာမေနနဲ႕ ရံုးအားရက္မို႕
အိမ္ျပန္မယ္လို႕သာ ေျပာလိုက္ ၾကားလား”
ဖုန္းခ်သြားတာ ဘယ္အခ်ိန္ကလဲဟု ေမမသိလိုက္။ ေမ
သိလိုက္တာက ေနမ်ိဳးႏွင့္အေရာတဝင္မေနနဲ႕ ဟူသည့္ စကားသာျဖစ္သည္။ ဒီစကား ဘာ့ေၾကာင့္ျဖစ္ေပၚလာရပါသလဲ။
---
ေနမ်ိဳးနဲ႕ သိပ္အေရာတဝင္ မေနနဲ႕ ဆိုသည့္ စကား၏
အဓိပၸါယ္ကို ေမ ေမြးရပ္ေျမကို ျပန္အေရာက္မွာေတာ့ ရင္ကြဲမတက္ သိလိုက္ရပါသည္။ ေမနဲ႕ ကိုေနမ်ိဳး
ကို မမမြန္က စိတ္မခ် ဘူး တဲ့လား။ ခါးသည္။ သိပ္ခါးသည္။ ၾကားလိုက္ရသည့္ အေမ့အသံသည္လည္း
ခါးသည္။ အေဖ့ေဒါသမ်က္ဝန္းတို႕သည္လည္း ခါးသည္။ ေမ့သိကၡာၾကီးသည္လည္း ခါးလွသည္။
“ကိုယ့္အစ္မအရင္းေပမယ့္ ခဲအိုနဲ႕က်ေတာ့ တစိမ္း
မဟုတ္လားကြယ္ အေနအထိုင္က ေမာင္ႏွမလိုရင္းႏွီးတယ္လို႕ ဘယ္လိုေျပာေျပာ ၾကာလာေတာ့ သူ႕စိတ္ထဲမလညး္္
တမ်ိဳးျမင္လာႏိုင္တယ္ေလ”
အေမ့စကားေနာက္မွ အရိပ္ကေလးမ်ားကို ေမ ဘာ့ေၾကာင့္
ျမင္ေနရပါသလဲ။
“အေနမတတ္အထိုင္မတတ္နဲ႕ ျမိဳ႕ၾကီးျပၾကီးမွာ အလုပ္
လုပ္ခ်င္ေသးသပဆိုလည္း အေဆာင္ ရွာေစခ်င္တယ္ ငါကေတာ့… ကိုယ့္အေနအထိုင္မတတ္မႈေၾကာင့္မဟုတ္ဘူးဆိုေတာင္မွ
အနည္းဆံုးေတာ့ စိတ္လြတ္ကိုယ္လြတ္ အနားယူႏိုင္တယ္မဟုတ္လား”
စစ္သားေဟာင္းၾကီး ျဖစ္တဲ့ အေဖ့စကားသံမာမာေနာက္သို႕
လိုက္ၾကည့္မိရင္း ေမ့အတြက္ မခံခ်င္စိတ္တို႕ ရုန္းၾကြေနသလားဟု ေမေတြးမိသည္။ ေမ အေနအထိုင္တတ္ခဲ့ပါတယ္
ဆိုသည့္ စကားကို မည္သူ႕ထံတိုင္တည္ရမလဲေလ။ ေမ့ ကို တိုက္ရိုက္ဆူတာမဟုတ္ပါဘဲ တစ္စံုတစ္ေယာက္ထံမွ
စကားေၾကာင့္သာ ေမ့ကို သြယ္ဝိုက္သင္ၾကားေပးေနတာျဖစ္သည္မဟုတ္ပါလား။ ေမ အေနအထိုင္တတ္ခဲ့ပါတယ္။
ေမအေနအထိုင္တတ္ခဲ့ပါတယ္။
“မမမြန္မရွိဘဲ ေႏြးေလးနဲ႕ ကိုေနမ်ိဳးနဲ႕ေတာင္အတူတူမရွိျဖစ္ေအာင္
ေနပါတယ္ အေမရယ္။ ရင္းႏွီးတယ္ဆုိတာကလည္း သာမန္ခင္မင္သူတစ္ေယာက္လိုပါပဲ တစ္အိမ္တည္းေနလို႕
စကားေျပာျဖစ္တာေတြပဲရွိတာပါ တစ္ခါတစ္ေလ ကိုေနမ်ိဳးရံုးကျပန္လာခ်ိန္နဲ႕ ေမ ရံုးကျပန္လာခ်ိန္နဲ႕
တိုက္ဆိုင္ျပီး အိမ္ကို အတူေရာက္ျဖစ္တာမ်ိဳးေတြရွိတတ္ေပမယ့္ အဲဒါက..”
ေျဖရွင္းရင္း ဝမ္းနည္းလာေသာ ေမက
“မမမြန္က ေျပာတာလား ေမ့ကို ကိုေနမ်ိဳးနဲ႕ သရိုးသရီျဖစ္မွာစိုးရတယ္လို႕
ေျပာသူက”
ေမ့ ေမးခြန္းမွာ အေဖေရာအေမပါ ျငိမ္က်သြားျခင္းဟာ
ေမ့စကားအမွန္ဟု ဝန္ခံရာေရာက္ေလသည္လား။ ေမ့စိတ္မွာ ဆစ္ခနဲဲ။ ေရာက္ကတည္းက ဘုတ္ခနဲပစ္ခ်ထားေသာ
ခရီးေဆာင္အိတ္ကို ေကာက္ကိုင္လိုက္ရင္း ေမအံၾကိတ္ကာ တစ္လံုးခ်င္းေရရြတ္လိုက္မိေတာ့သည္။
“မမမြန္ကို ေမကိုယ္တိုင္ သြားေမးမယ္ သူ တကယ္ကို
ထင္တယ္ဆိုရင္ သူ႕ကို ကန္ေတာ့ေတာင္းပန္ျပီး ဆင္းလာခဲဲ့မယ္ တကယ္လို႕ ဒီစကားေျပာသူဟာ သူမဟုတ္ဘူးဆိုရင္
အေမတို႕ကိုယ္တုိင္ ၾကားစကားပါးသူ ဘယ္သူလဲဆိုတာကို ေျပာေပးပါ”
ရုတ္တရက္ ေမ့ လက္ကို ဆြဲကိုင္လိုက္သည္က အေမ။
အေမ ဆြဲေခၚရာေနာက္သို႕ သိစိတ္မဲ့သူတစ္ေယာက္ပမာ လိုက္ပါေနမိရင္း သတိဝင္ေတာ့မွၾကည့္မိေတာ့
အိပ္ခန္းတြင္းပင္ေရာက္ေခ်ျပီျဖစ္သည္။
“သမီး ငိုခ်လိုက္ ငိုခ်င္ ငိုခ်လိုက္ ဒါေပမယ့္
ဒါ အမွန္ပဲ မြန္ကိုယ္တိုင္ ဖုန္းဆက္ရင္းနဲ႕ ေျပာသြားတာ သူေသရင္ေတာ့ သူ႕ေနရာကို ေမ့
ကို အစားထိုးခိုင္းလို႕ရျပီ တဲ့ေလ ျပီးေတာ့ သူေျပာသြားတဲ့ စကားေတြက အဲဒီေနရာမွာပဲ တဝဲလည္လည္ျဖစ္ေနတယ္
ဒါ့ေၾကာင့္ အေမ ေမးလိုက္တာ ေမ့ကို ေနမ်ိဳးနဲ႕ သရိုးသရီျဖစ္မွာေၾကာက္ေနတာလား လို႕ ေမးေတာ့
သူက မေၾကာက္ပါဘူးတဲ့ ဒါေပမယ့္ စကားတင္းဆိုခံထိမွာေၾကာက္တာပါ တဲ့ ဒါေပမယ့္ ေမရယ္ ဒီေလာက္ဆို..”
အေမ မဆက္ေသာ စကားမ်ားစြာကို ေမသေဘာေပါက္သည္။
သေဘာေပါက္ပါသည္္။ မမမြန္သည္ သူ၏ဝမ္းမနာသမီးကို သူကိုယ္တိုင္ အထင္လြဲရက္ခဲ့ျပီ။ ေမကေကာ၊
ေမက သူ႕ေယာက်္ားၾကီးကို ဘာလုပ္ရမွာလဲ ဟု ေဒါသတၾကီးေတြးရင္း ဝမ္းနည္းစိတ္တို႕သည္သာ လိႈက္တက္လာေတာ့သည္။
ထို႕ေနာက္ ေခါင္းအံုးေပၚမ်က္ႏွာအပ္ရင္း တအိအိႏွင့္ ငိုလိုက္မိေတာ့ အေမ အခန္းတံခါးပိတ္ကာ
ထြက္သြာေတာ့၏။ ေမ ့ရဲ႕ မမမြန္အတြက္ ေမ ဘာလုပ္ေပးရမလဲ ဟူသည့္ အေတြးတို႕သာၾကီးစိုးရင္း
ထိုညကိုေတာ့ မအိပ္ဘဲ မိုးလင္းေစမိလိုက္ေတာ့၏။
(၂)
ေလွ်ာက္လက္စေျခလွမ္းတို႕ ဖ်တ္ခနဲ တန္႕၏။ ယခင္စိတ္ႏွင့္သာဆိုလွ်င္
အိုး လွလုိက္တာ ဟု ေအာ္ၾကီးဟစ္က်ယ္ခုန္ေပါက္ေနမိေလမည္လား။ ယခုေတာ့ ပူသည္။ ျမင္ေနရသည့္
အနီေရာင္လက္ပံပြင့္မ်ား ပူလြန္းလွသည္။ ေဆးရံုဝင္းၾကီးအတြင္းမွ လက္ပံပင္ၾကီးကေတာ့ တစ္ပင္လံံုးေဝဆာစြာ
ပြင့္လန္းေနသည္။ လက္ပံပင္ေအာက္ ေလွ်ာက္လာမိရင္း မ်က္ဝန္းအစံုကို ဖ်တ္ခနဲမွိတ္ၾကည့္ေတာ့
လက္ပံပင္္ေအာက္က လက္ပံေကာက္ေနသည့္ ေမႏွင့္မြန္ကို ေမ ေတြ႕လိုက္ရသည္။ ေမ့ေခါင္းတြင္
လက္ပံပြင့္ၾကီးပန္လို႕၊ ေမ့ခါးမွာ ျခင္္းေတာင္းေလးတင္လို႕၊ မြန္ကေတာ့ တစ္ပြင့္ျပီးတစ္ပြင့္ေကာက္ကာ
ေမ့ျခင္းေတာင္းေလးထဲ လက္ပံပြင့္ၾကီးမ်ားလာထည့္လို႕။ အိုး အဲသလိုမ်ားေကာက္ျပီးရင္ေတာ့
အေမက ေမတို႕တစ္အိမ္သားလံုးကို လက္ပံပြင့္ခ်က္ ကို တဝၾကီးခ်က္ေကၽြးေတာ့တာေပါ့။ အိမ္စရိတ္ဖူလံုတယ္ဆိုျပီးေတာ့လည္း
မုန္႕ဖိုး ပိုေပးေသးတာ။ ခုေတာ့ မမမြန္ လက္ပံပြင့္ မေကာက္ခ်င္ေတာ့ေလျပီလား။ ဒါမွမဟုတ္
လက္ပံပြင့္ေကာက္ခဲ့သည့္ ေန႕ရက္တို႕ကို ေမ့ခဲ့ေလျပီလား။
ေမက မမမြန္ထက္ အသက္ ငါးႏွစ္ ငယ္သည္မို႕ မမမြန္
ေလးတန္းတက္ရသည့္ ႏွစ္တြင္မွ ေမ သူငယ္တန္းတက္ရသည္။ ေဟာဟိုးက ဓါတ္မီးေက်ာင္းၾကီးေပါ့။
ေမႏွင့္မြန္တို႕ တက္ခဲ့သည့္ေက်ာင္းေလး။ ေန႕လယ္မုန္႕စားဆင္းခ်ိန္ဆို ေမေရ လို႕ လာလာေခၚျပီး
ထမင္းခြံ႕ေကၽြးသူ မမမြန္။ မနက္ဆိုလည္း ေမေျခေထာက္ေညာင္းျပီဟု ဆိုလိုက္သည္ႏွင့္ ေမ့ကို
ကုန္းပိုးကာ ေက်ာင္းသြားတတ္သည့္ မမမြန္။ အခု ထိုမမမြန္ ေပ်ာက္ေလျပီလား။
ေဆးရံုဝင္းကို ေက်ာ္လာသည္မွာ မည္မွ်ပင္ၾကာျပီမသိ။
ျမိဳ႕လယ္ေခါင္ဘက္ခ်ိဳးေကြ႕မွ ေမ သတိဝင္မိသည္။ ေရနံေခ်ာင္းရဲ႕ တစ္ခုတည္းေသာ ျမိဳ႕လယ္လမ္းမၾကီးမွာ
ေမတို႕တက္ခဲ့သည့္ အထက(၁) ေက်ာင္းေတာ္ၾကီး ရွိသည္မဟုတ္ပါလား။
….
“မဂၤလာပါ ဆရာမ ညီညီညာညာ ႏႈတ္ဆက္ၾက”
ေအာ္ရင္းဟစ္ရင္းမွာပင္ ေမ့မ်က္ဝန္းတို႕သည္ တိုင္အကြယ္ေလးမွ
ေမ့ကို ေခ်ာင္းၾကည့္အားေပးေနေသာ မမမြန္ကို ျမင္လိုက္ရသည္မို႕ ေလသံပင္ပိုက်ယ္လာသလိုထင္ရ၏။
ေမက ယခုမွ ေက်ာငး္ေျပာင္းလာတာျဖစ္ျပီး မမမြန္ကေတာ့ ငါးတန္းႏွစ္ကတည္းကေက်ာင္းေျပာင္းသြားသည္မွာ
ယခုဆို ကိုးတန္းေက်ာင္းသူၾကီးပင္ ျဖစ္ေခ်ျပီ။ ေမကေတာ့ ငါးတန္းေက်ာင္းသူအသစ္စက္စက္မို႕
ကူကယ္မယ့္သူမရွိသည့္ သ႑ာန္ျဖင့္ အားငယ္ေနခဲ့တာျဖစ္သည္။ ေက်ာင္းဝန္းထဲဝင္လာကာစက မမမြန္ႏွင့္အတူမို႕
ေျခလွမ္းတို႕ အားျပည့္အင္ျပည့္ခဲ့ေသာ္လည္း ကိုယ့္ေက်ာင္းခန္းကိုယ္စီဝင္ရခ်ိန္မွာေတာ့
အားငယ္စိတ္က ေငါက္ခနဲ ေထာင္သည္။
“ဒီေက်ာင္းက ဆရာ ဆရာမေတြကလည္း အရင္ေက်ာင္းကလိုပဲ
ေက်ာင္းသားလိမၼာရင္ ခ်စ္တာပဲ ေမရဲ႕ မဆိုးနဲ႕ေနာ္ ကိုယ့္သန္႕ရွင္းေရးအလွည့္ဆို အျမဲေစာေရာက္ဖို႕ၾကိဳးစားျပီး
သန္႕ရွင္းေရးလုပ္ရံု၊ စာၾကိဳးစားရံုပဲ အရင္ေက်ာင္းအတိုင္းပဲ ဘာမွမေျပာင္းလဲဘူး ဟုတ္ပလား”
လမ္းလာစဥ္တစ္ေလွ်ာက္လံုး မမမြန္က ထိုစကားသာ
ဆိုခဲ့တာျဖစ္ျပီး ေမကလည္း မမမြန္ထိုစကားဆိုတိုင္း ေခါင္းညိတ္ျမဲညိတ္ျပခဲ့တာျဖစ္သည္။
သို႕ေသာ္ ေက်ာင္းခန္းထဲေရာက္သည့္အခ်ိန္မွစ အတန္းပိုင္ဆရာမကို ေစာင့္ေနသည့္ အခ်ိန္အတြင္း
အတန္းပိုင္ဆရာမ ရုပ္ေခ်ာမွေခ်ာပါ့မလား၊ အတန္းပိုင္ဆရာမ သေဘာေကာင္းမွေကာင္းပါ့မလားဟု
ေတြးပူရင္း ေမ့ကို မခ်စ္မွာကိုလည္း စိုးေၾကာက္ေနမိေသးသည္။
ယခုေတာ့လည္း ထိုအေတြးမ်ားက သူမဟုတ္ခဲ့သလိုပင္။
အေၾကာက္တရားတို႕ မရွိျပန္ေတာ့။ မမမြန္က ေမ့ကို တတာ ဟု လက္ကေလးျပကာပင္ႏႈတ္ဆက္သြားျပီျဖစ္၏။
--++----
အိုး ေမ့ရဲ႕ မမမြန္ ဘယ္ေပ်ာက္သြားပါသလဲ။ ေမတၱာတရားကိုပင္
သစၥာယြင္းအပ္သူဟု ေမ့ကို စြပ္စြဲရက္တဲ့ မမမြန္သည္ ေမ့ မမမြန္ မဟုတ္။ မဟုတ္ပါေလ။ ေမ့မမမြန္သည္
ေမ့ေမတၱာတရားကို ယံုၾကည္ျဖစ္သည္။ ေမ့သစၥာကို ယံုၾကည္သူျဖစ္သည္။ ယခု မမမြန္သည္…။ အရာရာသည္
အနီေရာင္သမ္းေနပါ့လား။ အိုး ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးမွာလည္း စိန္ပန္းနီေတြ သဲသဲလႈပ္လႈပ္။ ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးေရ
ေမ့မမမြန္ေလ ေမ့မမမြန္ အခု ေျပာင္းလဲသြားျပီတဲ့။ တိတ္တခိုးရြတ္ဆိုမိရင္း တလံုးတခဲျပိဳက်လာသည့္
မ်က္ရည္စတို႕ႏွင့္အတူ ေမ့ေျခလွမ္းတို႕ကို ေနာက္ေၾကာင္းျပန္လွည့္လိုက္သည္္။ အေျဖဆိုသည္မွာ
ခုႏွစ္ဆယ့္ငါးရာခိုင္ႏႈန္းေသခ်ာေနေသာ္ျငား က်န္ ႏွစ္ဆယ့္ငါးရာခိုင္ႏႈန္းကို ေမ ဖမ္းဆုပ္ထားခ်င္ပါသည္။
ထို ႏွစ္ဆယ့္ငါးရာႏႈန္းတြင္ ေမ့ ေမတၱာ၊ ေမ့သစၥာ၊ ေမ့ယံုၾကည္မႈႏွင့္ ေမ့ဘဝ တို႕ ျမဳပ္ႏွံထားသည္ဟု
ေမမယံုမရဲ ေတြးမိရင္း ရန္ကုန္ျပန္ဖို႕ ကားလက္မွတ္ျဖတ္ဖို႕ ဖုန္းဆက္ရန္ျပင္လိုက္သည္။
“ဟယ္လို ကၽြန္းဆြယ္ကားဂိတ္ က လားရွင့္”
(၃)
“မမမြန္ ….ကိုေနမ်ိဳးနဲ႕ ေမ့ကို တစ္မ်ိဳးတစ္မည္ျမင္ဘူးသလား
စိတ္မခ်ျဖစ္ဘူးသလား”
“ဘာေတြလာေမးေနတာလဲ ေမ ခရီးေရာက္မဆိုက္ကြယ္ သြားသြားနားေခ်ေတာ့။”
မ်က္ႏွာပ်က္ပ်က္ႏွင့္ စကားဆိုလာေသာ မမမြန္ကို
ေမအေလွ်ာ့မေပးစတမ္း မ်က္ေတာင္မခတ္ၾကည့္ေနမိရင္း ထပ္ေမးလိုက္မိသည္။
“ေမက ကိုေနမ်ိဳးန႕ဲ ေဖါက္ျပန္ျဖစ္ႏိုင္တယ္လို႕
မမမြန္ တကယ္ပဲ ေတြးမိခဲ့သလား”
ေမ့ကို စူးစိုက္စြာၾကည့္လာေသာ မမမြန္အၾကည့္ကို
ေမမ်က္ႏွာမလႊဲ။
“ေျဖပါ” ထပ္မံေျပာလိုက္သည့္ ေမ့စကားကိုနားေထာင္ရင္း
မမမြန္ မ်က္ႏွာလႊဲဖို႕ ၾကိဳးစားလိုက္သည္ကို ေတြ႕လိုက္ရသည္မို႕ ေမ့ႏႈတ္ခမ္းေလးကို ျပတ္လုေအာင္
ခပ္တင္းတင္းကိုက္ထားလိုက္မိသည္္။
“ေမ့ကို ကို နဲ႕ ေဖါက္ျပန္မႈျဖစ္ႏိုင္တယ္လို႕
ထင္တာမဟုတ္ဘူး ေမ ေမ့သိကၡာကိုလည္း မမြန္ ယံုတယ္
မမြန္ေယာက်္ားသိကၡာကိုလည္း မမြန္ယံုတယ္ ဒါေပမယ့္ မေျပးေသာ္ကန္ရာရွိ ဆိုတဲ့အျဖစ္ေတြက
အမ်ားၾကီးမဟုတ္လား အဲဒါမ်ိဳးကို ေတြးေၾကာက္တာ ေမ့ကို မယံုတာမဟုတ္ဘူး ကို႕ ကို မယံုတာ
မဟုတ္ဘူး”
ေျပာစရာစကားမရွိစြာ “အင္း..” ဆိုသည့္ ေခါင္းညိတ္သံကိုသာ
သံရွည္ဆြဲလိုက္မိရင္း ရုတ္ျခည္းက်ိန္းစပ္လာေသာ မ်က္ဝန္းတို႕ကို သက္သာလိုသက္သာျငား မ်က္ေတာင္တို႕
တဖ်ပ္ဖ်ပ္ခတ္လိုက္သည္။ ထို႕ေနာက္ ေမေနေနက် အိပ္ခန္းေလးသို႕သာ တိုးဝင္လာလိုက္ရင္း..။
ဘယ္အခ်ိန္ကတည္းက စျပီးေတြးတတ္ခဲ့တာလဲဆိုသည့္ေမးခြန္းသည္
ႏႈတ္ခမ္းဝမွာတင္ တိုးတိတ္ဆြံ႕အ။ တကၠသိုလ္တက္ပါျပီဆိုကတည္းကလား၊ ဘြဲ႕ရျပီး လုပ္ငန္းခြင္ဝင္စျပဳပါျပီဆိုကတည္းကလား။
ဒါမွမဟုတ္ ဒါမွမဟုတ္ ဘယ္အေၾကာင္းအရာေတြကမ်ား မမမြန္ရဲ႕ အေတြးကို ညစ္ႏြမ္းေစခဲ့ပါသလဲ။
မမမြန္ သိပ္ ရက္စက္သည္။ ဒီေလာက္ညစ္ႏြမ္းသည့္ အေတြးကို သူမို႕ ေတြးဝံ႕ေလသည္။ အေနအထိုင္ဟာလည္း
ဒူးထပ္ေပါင္တင္ဆိုသည့္ အျပဳအမႈမ်ိဳးထိ မရင္းႏွီးခဲ့ပါ။ ဘယ္အရာကမ်ား မမမြန္ရဲ႕ အေတြးကို
ညစ္ေထးေစခဲ့ပါသလဲ ဟု ေတြးရင္း ေမ ငိုမိပါျပီ။ ငိုမိေတာ့ျပီျဖစ္၏။
ေစ့ေစ့ေတြးမွ ေရးေရးေပၚေတာ့၏။ တိရိစၦာန္ဥယ်ာဥ္သြားမယ္ဟု
ေမ့ ကိုေခၚျပီးမွ တိရိစၧာန္ရံုေရာက္မွ စိတ္တိုစိတ္ဆတ္ေနျခင္းမ်ား၊ အစိမ္းေရာင္မ်က္ဝန္းမ်ား။
အိုး ေမထင္သလို လိုင္းကား က်ပ္၍စိတ္ရႈပ္ခဲ့ျခင္း ဟုတ္မွဟုတ္ပါေလစ။ စေနတနဂၤေႏြရံုးပိတ္ရက္တိုင္း
ေရနံေခ်ာင္းမျဖစ္မေနျပန္ဖို႕ တိုက္တြန္းတတ္ျခင္းမွာ အဘယ္သို႕ေသာ အေၾကာင္းအရာမ်ား ကပ္ညိေနႏိုင္ပါသလဲ။
တစ္ေလာကလံုးမွာ တစ္အူတံုဆင္းေမာင္ႏွမရင္းဆိုလို႕ ဒီညီအစ္မႏွစ္ေယာက္ သာရွိတာေလ။ဘယ္လိုအေၾကာင္းတရားမ်ိဳးကမ်ား
ေမ့သိကၡာနဲ႕ ေမ့သစၥာကို အေရာင္ဆိုးဖို႕ၾကိဳးစားေနခဲ့ပါသလဲ။
(၄)
ရက္စက္ျခင္း ဆိုသည့္ စကားလံုး၏ အဓိပၸါယ္ကို
ေမ ေရးေတးေတးေလးေတာ့ သိပါျပီ ဟု ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ အားေပးလိုက္မိသည္။ ဟုတ္သည္။ ဘဝတြင္
အခ်စ္၊ အလြမ္း၊ အမုန္း၊ ေမတၱာတရားႏွင့္ တကြ ရက္စက္ျခင္းဆိုသည့္ ခံစားခ်က္ေလးကိုပါ ခံစားရမိမွ
ခံစားခ်က္စံုသည့္ ဘဝဟု ေခၚေလသည္မဟုတ္ပါလား။ ယခုက သာမန္ရက္စက္ျခင္းပင္မဟုတ္၊ အႏိႈင္းမဲ့ရက္စက္ျခင္း။
အႏိႈင္းမဲ့ရက္စက္ျခင္း ျဖစ္သည္။
“ရက္စက္တယ္” ဆိုသည့္ စကားမွအပ “မမမြန္ မို႕ ရက္စက္ရက္တယ္” ဆိုသည့္ စကားကိုပင္
မသံုးရက္ပါ။ တီးတိုးသာ ေရရြတ္မိေနသည္က “ရက္စက္္တယ္” “ရက္စက္တယ္” “ရက္စက္တယ္” ဆိုသည့္
စကားသာျဖစ္သည္။
သိကၡာ ဆိုသည့္အရာကို ေမက ေလးေလးနက္နက္မထားပါ။
သို႕ေသာ္ တန္ဖိုးလည္း မႏွိမ့္ခ်ခဲ့ပါ။ ေမ့အေနအထိုင္သည္ မမမြန္အတြက္ ဆူးခလုတ္ကန္သင္းျဖစ္ခဲ့ပါသလား။
သို႕ဆိုလွ်င္ျဖင့္ လူငယ္ပီပီ ေမကလည္း ေမ့သိကၡာေလးကို အေရာင္တင္ျပခ်င္ပါသည္။ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္
တေလးတနက္ တန္ဖိုးမျမွင့္မိခဲ့ေသာ္လည္း ကိုယ့္တန္ဖိုးကို သူမ်ားက လာခ်ခ်ိန္မွာေတာ့ ေကာင္းကင္ထိေရာက္ေအာင္
တကူးတကမတင္ထားရပါေသာ သိကၡာတရားကို သစၥာဆိုျပလိုက္ခ်င္စမ္းသည္။ ေမသည္ မမမြန္ကိုယ္တိုင္
ထမင္းခြံေကၽြးခဲ့ဖူးေသာ ဝမ္းမနာသမီးတစ္ေယာက္ျဖစ္ေနခဲ့သည္ကို မမမြန္ ေမ့ေနေလ်ာ့သလား။
မမမြန္ကိုယ္တိုင္ ေရခ်ိဳးသုတ္သင္ေပးခဲ့ဖူးသည့္ ကေလးတစ္ေယာက္ျဖစ္ခဲ့သည္ကို မမမြန္ေမ့ေနေလ်ာ့သလား။
မမမြန္ ေသြးလိမ္းေပးေသာ သနပ္ခါးပါးကြက္က်ားေလးျဖင့္ ေက်ာင္းတက္ခဲ့သူဆိုသည္ကို မမမြန္
ေမ့မ်ားေမ့ေလ်ာ့ေနေလသလား။
ထိုအေတြးျဖင့္ မ်က္ဝန္းတြင္ မ်က္ရည္က အိခနဲဝိုင္းသည္။
ထိုမ်က္ရည္ဝိုင္းေလးတို႕ကို ကနဦးအစကလိုပင္ တားႏိုင္လိုတားႏိုင္ျငားျဖင့္ ေကာင္းကင္ကို
ေမာ့ၾကည့္လိုက္သည္။ ေကာင္းကင္ၾကီးကေတာ့ ျပာလြင္ဆဲ…။
ရည္ေဝ(လင္းေရာင္ျခည္)
မနက္ျဖန္..
“ဘယ္လိုေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေၾကာင့္ မနက္ျဖန္ကို ႏိုးထခ်င္တာလဲ”
ဟုတ္သည္။ လတ္တေလာ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္မွာ ေမးခြန္းတစ္ခု ျပင္းျပင္းျပျပဝင္ေရာက္ေနသည္။ မနက္ျဖန္ကို ဘယ္လိုေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ႏွင့္ၾကိဳဆိုၾကမလဲ ဆိုသည့္ အေတြးသာ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္တစ္ခုလံုး ကို ျဖန္႕က်က္ ၾကီးစိုးေန၏။
လူတိုင္းတြင္ မနက္ျဖန္ကို ႏိုးထဖို႕ဆိုသည့္ ရည္ရြယ္ခ်က္ တစ္ခုမဟုတ္တစ္ခု ရွိၾကသည္ခ်ည္းသာျဖစ္မည္။ မနက္ျဖန္ေက်ာင္းသြားဖို႕၊ မနက္ျဖန္စပါးရိတ္ဖို႕၊ မနက္ျဖန္တရားစီရင္ဖို႕…စသျဖင့္ အေၾကာင္းတရားမ်ားစြာျဖင့္ ရည္ရြယ္ခ်က္တို႕ ျပည့္ႏွက္ေနသည္ခ်ည္းသာ ျဖစ္သည္။ သို႕ေသာ္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ဆိုသည့္အရာေလးကေတာ့ျဖင့္ ရွားပါးေနသည္ဟု ထင္မိသည္။ စေနတနဂၤေႏြေက်ာင္းပိတ္ရံုးပိတ္ရက္မ်ိဳးမွာပင္ အားလပ္ရက္မရွိေသာ လူၾကီးလူငယ္ေပါင္းမ်ားစြာက ကၽြန္တာ့္ပတ္ဝန္းက်င္တြင္အျပည့္ျဖစ္သည္။
ဟုတ္သည္။ လတ္တေလာ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္မွာ ေမးခြန္းတစ္ခု ျပင္းျပင္းျပျပဝင္ေရာက္ေနသည္။ မနက္ျဖန္ကို ဘယ္လိုေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ႏွင့္ၾကိဳဆိုၾကမလဲ ဆိုသည့္ အေတြးသာ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္တစ္ခုလံုး ကို ျဖန္႕က်က္ ၾကီးစိုးေန၏။
လူတိုင္းတြင္ မနက္ျဖန္ကို ႏိုးထဖို႕ဆိုသည့္ ရည္ရြယ္ခ်က္ တစ္ခုမဟုတ္တစ္ခု ရွိၾကသည္ခ်ည္းသာျဖစ္မည္။ မနက္ျဖန္ေက်ာင္းသြားဖို႕၊ မနက္ျဖန္စပါးရိတ္ဖို႕၊ မနက္ျဖန္တရားစီရင္ဖို႕…စသျဖင့္ အေၾကာင္းတရားမ်ားစြာျဖင့္ ရည္ရြယ္ခ်က္တို႕ ျပည့္ႏွက္ေနသည္ခ်ည္းသာ ျဖစ္သည္။ သို႕ေသာ္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ဆိုသည့္အရာေလးကေတာ့ျဖင့္ ရွားပါးေနသည္ဟု ထင္မိသည္။ စေနတနဂၤေႏြေက်ာင္းပိတ္ရံုးပိတ္ရက္မ်ိဳးမွာပင္ အားလပ္ရက္မရွိေသာ လူၾကီးလူငယ္ေပါင္းမ်ားစြာက ကၽြန္တာ့္ပတ္ဝန္းက်င္တြင္အျပည့္ျဖစ္သည္။
Wednesday, 29 January 2014
Tuesday, 28 January 2014
ရင္အက္ရာသီ
“ရင္အက္ရာသီ”
ဖ်တ္ခနဲ ျဖဳတ္ခနဲ အသိဝင္တယ္
စည္း
တကယ့္အတည္သာ ၾကံဳေတြ႕ျဖစ္ခဲ့ရင္ ရင္တစ္ခုလံုးနင့္ေနမလား
ခုထိ ငါ့ႏွလံုးအိမ္က မ်က္ရည္စေတြ မခမ္းေသးဘူး
ဆက္လက္
တစက္စက္ စီးယိုက်
ေသြး
မေတာ္
သား
မစပ္
ရင္ခြဲဖို႕ ဓါးတစ္လက္ကို
အလိုလို ေပးအပ္မိလွ်က္သား
စိတ္ ၾကီး မနာတတ္ခဲ့ေပမယ့္
စိတ္ ၾကီး နင္ေနတတ္ခဲ့
စကၠန္႕မလပ္ ေတြးမိတဲ့ အရာတစ္ခုက
အတည္ၾကီးသာ ျဖစ္ခဲ့ရင္
ေအာင့္သက္ေနတဲ့ ရင္ဘက္ၾကီးက
ခုထိအနာမက်က္ခဲ့
ဖ်တ္ခနဲ ျဖဳတ္ခနဲ
စည္း
ဆိုတဲ့ စကားေလးကိုသတိရလိုက္တယ္
စည္းလြတ္ဝါးလြတ္
တစ္ကိုယ္ေတာ္ ကကြက္ေတြနဲ႕
ငါ
ကၾကိဳးဆင္ခဲ့မိသလား
ကိုယ့္မ်က္ေခ်းကိုယ္ျပန္ျမင္မိတိုင္းမွာ
အားနာစိတ္ေတြနဲ႕
ပြဲခင္းက ထြက္ေျပးခ်င္ေနမိခဲ့
စည္းလြတ္ဝါးလြတ္ ကၾကိဳးဆင္ခဲ့မိတယ္ဆို
ေတာင္းပန္စရာ ဆုိစရာ
စကားဟာ အ ထစ္ အ ထစ္
ရင္နင့္တဲ့ ရာသီ
ရင္ အက္ ရာသီ
ျဖိဳးခနဲ ေျဖာင္းခနဲ
ခ်ိဳးခ်ိဳးခၽြတ္ခၽြတ္ က်ိဳးေၾက
ႏွလံုးသား အကိုင္းအခတ္ေတြ
တစ္လႊာခ်င္းစီ
ေၾကြ
..................က်
.......................................ခဲ့။
ရည္ေဝ(လင္းေရာင္ျခည္)
ဖ်တ္ခနဲ ျဖဳတ္ခနဲ အသိဝင္တယ္
စည္း
တကယ့္အတည္သာ ၾကံဳေတြ႕ျဖစ္ခဲ့ရင္ ရင္တစ္ခုလံုးနင့္ေနမလား
ခုထိ ငါ့ႏွလံုးအိမ္က မ်က္ရည္စေတြ မခမ္းေသးဘူး
ဆက္လက္
တစက္စက္ စီးယိုက်
ေသြး
မေတာ္
သား
မစပ္
ရင္ခြဲဖို႕ ဓါးတစ္လက္ကို
အလိုလို ေပးအပ္မိလွ်က္သား
စိတ္ ၾကီး မနာတတ္ခဲ့ေပမယ့္
စိတ္ ၾကီး နင္ေနတတ္ခဲ့
စကၠန္႕မလပ္ ေတြးမိတဲ့ အရာတစ္ခုက
အတည္ၾကီးသာ ျဖစ္ခဲ့ရင္
ေအာင့္သက္ေနတဲ့ ရင္ဘက္ၾကီးက
ခုထိအနာမက်က္ခဲ့
ဖ်တ္ခနဲ ျဖဳတ္ခနဲ
စည္း
ဆိုတဲ့ စကားေလးကိုသတိရလိုက္တယ္
စည္းလြတ္ဝါးလြတ္
တစ္ကိုယ္ေတာ္ ကကြက္ေတြနဲ႕
ငါ
ကၾကိဳးဆင္ခဲ့မိသလား
ကိုယ့္မ်က္ေခ်းကိုယ္ျပန္ျမင္မိတိုင္းမွာ
အားနာစိတ္ေတြနဲ႕
ပြဲခင္းက ထြက္ေျပးခ်င္ေနမိခဲ့
စည္းလြတ္ဝါးလြတ္ ကၾကိဳးဆင္ခဲ့မိတယ္ဆို
ေတာင္းပန္စရာ ဆုိစရာ
စကားဟာ အ ထစ္ အ ထစ္
ရင္နင့္တဲ့ ရာသီ
ရင္ အက္ ရာသီ
ျဖိဳးခနဲ ေျဖာင္းခနဲ
ခ်ိဳးခ်ိဳးခၽြတ္ခၽြတ္ က်ိဳးေၾက
ႏွလံုးသား အကိုင္းအခတ္ေတြ
တစ္လႊာခ်င္းစီ
ေၾကြ
..................က်
.......................................ခဲ့။
ရည္ေဝ(လင္းေရာင္ျခည္)
Monday, 20 January 2014
လူငယ္အိပ္မက္
“လူငယ္အိပ္မက္”
ျပာလဲ့လဲ့မီးတန္းေလးမ်ားသည္ တစ္ခုႏွင့္တစ္ခု စပ္ယွက္လွ်က္ ညအေမွာင္ထုကို ဖံုးအုပ္ထား၏။ ကေလးတစ္စုသည္ ဆိတ္ျငိမ္စြာ ကစားေနၾကသည္။ တေဒါက္ေဒါက္ ျမည္သံႏွင့္အတူ ေရာက္ရွိလာေသာ အဖိုးအိုတစ္ေယာက္ကို မည္သူကမွ် သတိမထားမိသေယာင္ရွိ၏။ အဖိုးအိုသည္ တဲအိမ္မ်ားကို တစ္ခ်က္ေဝ့ဝဲၾကည့္ရင္း ရြာလယ္ေခါင္ဟု ေခၚႏိုင္ေသာေနရာေလာက္တြင္ရပ္လိုက္သည္။ ထို႕ေနာက္ ျပာလဲ့လဲ့မီးတန္းမ်ားကိုၾကည့္ရင္း မီးပံုတစ္ခု ဖန္တီးလိုက္၏။ ထို႕ေနာက္ မီးပံုတြင္းသို႕ တစ္စံုတစ္ခုအားပစ္သြင္းလိုက္သလိုရွိ၏။ တစ္စံုတစ္ရာကိုလည္း တိတ္ဆိတ္စြာ ေရရြတ္ေနျပန္သည္။ ထို႕ေနာက္ ညသည္ ဆိတ္ျငိမ္ျခင္းႏွင့္အေမွာင္ကို ပို၍အားျဖည့္ေပးလိုက္သည့္အလား။ ကမၻာေလာကသည္ ပို၍ပို၍ တိတ္ဆိတ္စြာ ေအးစက္လာသည္။
…
Wednesday, 15 January 2014
Monday, 13 January 2014
အခ်စ္က ဂလိုဘယ္ျဖစ္ေပမယ့္...
(၁)
“အိုး သူလည္း စေနပဲတဲ့လား”
မပီမသ တီးတိုးေရရြတ္မိရင္း ေႏြး အံ႕ၾသစြာ ျပံဳးမိလိုက္သည္။ ၾကည့္ပါဦး ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ဆန္းၾကယ္လိုက္တဲ့ ကံတရားလဲ။ သူႏွင့္ ေႏြး၏ေမြးေန႕၊ေမြးရက္ဟာ ႏွစ္မတူပါပဲ တစ္ထပ္တည္း က်ေနသည္ တဲ့ေလ။ ကြန္ပ်ဴတာမွာ ခ်ရိုက္လိုက္မိသည့္ ရက္စြဲေလးႏွစ္ခုကို ၾကည့္႔ရင္း ေႏြးရင္ထဲံ တစ္စံုတစ္ခုသည္ အသံမေပးဘဲ အနီးသို႕ေရာက္လာဟန္ရွိ၏။ ႏွစ္သက္သေဘာက်စြာျပံဳးမိရင္း ကြန္ပ်ဴတာဖန္သားျပင္မွ ေမြးေန႕ေလးႏွစ္ခုကို ဒိုင္ယာရီစာအုပ္ေပၚသို႕ ကူးခ်လိုက္မိေတာ့သည္။
Saturday, 28, 1986
Saturday. 28, 1980
“အိုး သူလည္း စေနပဲတဲ့လား”
မပီမသ တီးတိုးေရရြတ္မိရင္း ေႏြး အံ႕ၾသစြာ ျပံဳးမိလိုက္သည္။ ၾကည့္ပါဦး ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ဆန္းၾကယ္လိုက္တဲ့ ကံတရားလဲ။ သူႏွင့္ ေႏြး၏ေမြးေန႕၊ေမြးရက္ဟာ ႏွစ္မတူပါပဲ တစ္ထပ္တည္း က်ေနသည္ တဲ့ေလ။ ကြန္ပ်ဴတာမွာ ခ်ရိုက္လိုက္မိသည့္ ရက္စြဲေလးႏွစ္ခုကို ၾကည့္႔ရင္း ေႏြးရင္ထဲံ တစ္စံုတစ္ခုသည္ အသံမေပးဘဲ အနီးသို႕ေရာက္လာဟန္ရွိ၏။ ႏွစ္သက္သေဘာက်စြာျပံဳးမိရင္း ကြန္ပ်ဴတာဖန္သားျပင္မွ ေမြးေန႕ေလးႏွစ္ခုကို ဒိုင္ယာရီစာအုပ္ေပၚသို႕ ကူးခ်လိုက္မိေတာ့သည္။
Saturday, 28, 1986
Saturday. 28, 1980
Sunday, 12 January 2014
ေမွာ္
ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ကမ္းပါးေတြ ျပိဳမက်ေအာင္ ထိန္းသိမ္းရင္း
အနာဂတ္ဆိုတာကိုေတြးၾကည့္လိုက္တိုင္း ေလေနတဲ့ စိတ္ၾကီးက ထထရယ္တယ္။ ကိုယ္
တကယ္ပဲ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းကို ေမ့ေလ်ာ့တတ္ခဲ့ျပီထင္ရဲ႕..။
Friday, 10 January 2014
“ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္တို႕ ေတာင္ပံုရာပံု”
“ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္တို႕ ေတာင္ပံုရာပံု”
---++++-------------------------
ေျပာစရာ စကားမ်ားစြာတို႕ရွိ၏။ သို႕ေသာ္
ေျပာခြင့္ရႏိုင္ေသာ စကားမွာ တစ္ခြန္းသာျဖစ္သည္။
ရင္ႏွင့္အျပည့္ လြမ္းဆြက္ေနရေသာ
ခံစားခ်က္မ်ားစြာတို႕ကို “သတိရတယ္” ဟူသည့္ စကားေလးျဖင့္ တန္ဖိုးမေလ်ာ့ပါးေစလိုပါ။
ထို႕ေၾကာင့္ပင္ အရာရာတြင္ တိတ္ဆိတ္သူသည္ ကိုယ္ျဖစ္ရေတာ့သည္။ ကိုယ့္မ်က္ဝန္းတြင္
ၾကည့္တတ္မည္ဆိုလွ်င္ ေဝ့သီေနေသာ အပူေရာင္အေငြ႕မ်ားေတြ႕ရွိႏိုင္သည္။ ကိုယ့္အျပံဳးတို႕ကို
ၾကည့္တတ္မည္ဆိုလွ်င္ အပူေရာင္သမ္းေနေသာ ႏႈတ္ခမ္းတြန္႕ခ်ိဳးကို ျမင္ေတြ႕ႏိုင္မည္။
ကိုယ့္ႏွလံုးသားကိုၾကည့္တတ္မည္ဆိုလွ်င္………။
ေျပာစရာစကားမ်ားစြာရွိ၏။ သို႕ေသာ္ ေျပာခြင့္ရေသာ
စကားမွာ တစ္ခြန္းသာ ျဖစ္သည္။
Wednesday, 1 January 2014
“တစ္ေန႕ေန႕....”
>>>>>>အခ်ိန္
>>>>>>
>>>>>>လူ
တစ္ေန႕မွာ
>>>>>>
>>>>>စိတ္
>>>>>>>
?????????????????????????
အရွိသည္ပင္ မရွိျခင္းျဖစ္၍
မရွိျခငး္သည္ပင္ အရွိျဖစ္သည္။
အဖူးအငံုေလး၏ ၾကီးရင့္ျခင္းသည္ပင္ ပြင့္အာျခင္းျဖစ္၍ ပန္းပြင့္ေလး၏ ၾကီးရင့္ျခင္းသည္ပင္ ေျမသက္ေၾကြက်ျခင္းျဖစ္သည္။
တစ္ေန႕ေန႕တြင္
အခ်ိန္(လူ+စိတ္)
အခ်ိန္(စိတ္)
ရည္ေဝ(လင္းေရာင္ျခည္)